Your browser is out-of-date and some of the website features may not work properly.

Update your browser to use this website in a safer, faster and easier way.

Update your browser

On siepomaga.pl we use cookies and similar technologies (own and from third parties) for the purpose of, among others, the website proper performance, traffic analysis, matching campaigns, or the Foundation website according to your preferences. Read more Detailed rules for the use of cookies and their types are described in our Privacy Policy .

You can define the preferences for storing and accessing cookies in your web browser settings at any time.

If you continue to use the siepomaga.pl portal (e.g. scroll the portal page, close messages, click on the elements located outside messages) without changing privacy-related browser settings, you automatically give us the consent to letting us and cooperating entities use cookies and similar technologies. You can withdraw your consent at any time by changing your browser settings.

Przeszłam już tak wiele, potrzebuję rehabilitacji. Pomóż mi!

Barbara Jaworska
Campaign finished

Przeszłam już tak wiele, potrzebuję rehabilitacji. Pomóż mi!

4 376,53 zł ( 32.14% )
Donated by 282 people
Campaign goal:

pobyt w ośrodku rehabilitacyjnym w Dąbku oraz w miejscowości Borne Sulinowo

Campaign organiser: Fundacja Walczę z SM
Barbara Jaworska, 57 years
Myślice, warmińsko-mazurskie
Stwardnienie rozsiane
Starts at: 28 August 2018
Ends at: 05 December 2018

Campaign description

Mam już ponad 50 lat i chorobę, która odebrała mi samodzielność. Nie jest w stanie funkcjonować bez pomocy drugiego człowieka, nie jestem w stanie chodzić do pracy i zarabiać, by zapewnić sobie podstawowe potrzeby. Tak bardzo, choć na chwilę, chciałabym zatrzymać chorobę. Poczuć, że znów mogę coś zrobić, nie prosząc wiecznie o pomoc. Teraz nie mam wyjścia. By móc powstrzymać stwardnienie rozsiane, potrzebuję ludzi dobrej woli…

Barbara Jaworska

To było 35 lat temu, a pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Widzę dokładnie to miejsce, tego lekarza i słyszę jego słowa, które są jak wyrok. Stwardnienie rozsiane. Nie będąc lekarzem, zdawałam sobie sprawę, co to dla mnie oznacza. Powoli choroba zabierze mi samodzielność, odbierze niezależność. To choroba nieuleczalna, a jej postęp można tylko starać się zatrzymać. Wiedziałam, że czekają mnie dni, kiedy nie będę miała siły, by wstać z łóżka, pójść do łazienki, czy nawet otworzyć oczu. Choroba zagości w moim życiu na dobre i już każda dziedzina mojego życia, będzie jej podporządkowana…

Gdy nie mogłam zrobić nic, prócz pogodzenia się ze stwardnieniem rozsianym, musiałam zaakceptować to, że już zawsze będzie ze mną jak niechciany ciężar, niesiony przeze mnie aż do końca… Miałam wielką nadzieję, że odnajdę wsparcie w mężu, człowieku, który miał być ze mną w zdrowiu i chorobie. Jak wiele było moje rozczarowanie, kiedy okazało się, że mężczyzna, który miał mi być najbliższy na świecie, myśli jedynie o sobie i swoim nałogu. Alkohol ostatecznie przekreślił nasze małżeństwo, a ja rozumiałam, że mogę już liczyć tylko na siebie…

Mimo smutku i załamania, jakie przeszłam w czasie rozstania z mężem, choroba nie dawała o sobie zapomnieć. Dodatkowy, ciągły stres związany z mężem tylko potęgował rozwój choroby. Zaczynało się tak niewinnie, problemy ze wzrokiem, czasem mową, uczucie gorąca – tak naprawdę wszystkie te objawy nie mówiły jednoznacznie, że to musi być stwardnienie rozsiane, a jednak…

Jeszcze do niedawna byłam w stanie przejść kilka kroków przy pomocy chodzika – dzisiaj jest to niemożliwe. Nie mam już siły, by wstać z wózka. Nie wiem, ile czasu mi zostało, ale mimo to, chcę walczyć o siebie do samego końca. Życie z tą chorobą bez leczenia, to droga donikąd, a ja mam cel, tym celem jest zatrzymanie choroby! Przecież mam dopiero 54 lata, niektórzy w moim wieku żyją pełnią życia, a ja każdego dnia muszę prosić o pomoc…

Bez pomocy mojej siostry nie miałabym nawet gdzie mieszkać. Nie stać mnie na wynajem mieszkania czy pokoju, nie biorę też leków. Jedyne, w co teraz wierzę, to intensywna rehabilitacja, której koszt spędza mi sen z powiek. Wiem, że jeśli nie będę się mogła dalej rehabilitować, bardzo szybko nadejdzie dzień, w którym nawet nie wstanę z łóżka. Proszę, pomóż mi, tak bardzo chcę pokazać, że stwardnienie rozsiane można zatrzymać!



4 376,53 zł ( 32.14% )
Donated by 282 people

Follow important campaigns