Your browser is out-of-date and some of the website features may not work properly.

Update your browser to use this website in a safer, faster and easier way.

Update your browser

On siepomaga.pl we use cookies and similar technologies (own and from third parties) for the purpose of, among others, the website proper performance, traffic analysis, matching campaigns, or the Foundation website according to your preferences. Read more Detailed rules for the use of cookies and their types are described in our Privacy Policy .

You can define the preferences for storing and accessing cookies in your web browser settings at any time.

If you continue to use the siepomaga.pl portal (e.g. scroll the portal page, close messages, click on the elements located outside messages) without changing privacy-related browser settings, you automatically give us the consent to letting us and cooperating entities use cookies and similar technologies. You can withdraw your consent at any time by changing your browser settings.

Serce Olka

Aleksander Pesta
Campaign finished

Serce Olka

84 090,00 zł ( 100.53% )
Donated by 1584 people
Aleksander Pesta, 11 years
Wąbrzeźno, kujawsko-pomorskie
Wada serca
Starts at: 29 March 2013
Ends at: 05 May 2013

Previous campaigns:

Aleksander Pesta
29 790,00 zł ( 100% )
157 donors
15.10.2014 - 22.12.2014

Zakup sprzętu NF-Walker do nauki chodzenia

29 790,00 zł ( 100% )

Zakup sprzętu NF-Walker do nauki chodzenia

Campaign result

Ze łzami w oczach obserwowałam jak z minuty na minutę rośnie kwota na zbiórce na Siepomaga.pl. Dzięki ludziom o wielkim sercu udało się zebrać potrzebną sumę, dla nas osobiście nieosiągalną.

3 czerwca stawiliśmy się na oddziale kardiologii w Munster. Zrobiono wszystkie badania, a już 4 czerwca odbyła się operacja, a właściwie dwie operacje w jednej - wykonano operację metodą Fontana oraz metodą Damus-Kaye-Stansel. Operacja zaczęła się o 7:30, a o 14:30 już mogliśmy wejść do Olusia. Jeszcze spał podłączony pod respirator, ale niespełna 3 godziny później został rozintubowany. Kiedy otworzył oczka, rozmawialiśmy z nim, a chwilę potem oglądał swoje ulubione bajeczki na dvd. W drugiej dobie Oluś wrócił na oddział kardiologii i tam dochodził do siebie w ekspresowym tempie.

Aleksander Pesta

Każdego dnia był jakiś przełom: to jakiś lek odstawiony, a to wyjęta jakaś rurka. Z radością patrzyliśmy na uśmiechy Olusia, no i przede wszystkim na jego różowy kolorek, na piękne policzki, paznokcie i paluszki. Z resztą do dziś nie możemy się na dziwić, jak nasz Oluś się zmienił. Jesteśmy bardzo wdzięczni profesorowi Edwardowi Malcowi i dr Katarzynie Januszewskiej. Saturacja Olka w tej chwili jest powyżej 90%, a przed operacją ledwo sięgała 70%. Organizm dotleniony ja u zdrowego człowieka – w końcu!

Oluś na dzień dzisiejszy jest jeszcze troszeczkę obolały, co jest normalną rzeczą po tak ciężkiej operacji. Cały dzień się uśmiecha, wygląda ślicznie, ranka się zagoiła, i właściwie gdyby nie ona, nie byłoby widać, żeby nasz Oluś był na cokolwiek chory.

Po 8 tygodniach od operacji Oluś zaczyna intensywną rehabilitację. Kolejnym naszym celem jest postawienie Olusia na nóżki!

Campaign description

Sierpień 2009, spóźniała się miesiączka. Razem z mężem postanawiamy zrobić test ciążowy. Pojawiły się dwie czerwone kreseczki i łzy radości. Dyskutowaliśmy, gdzie będzie stało łóżeczko, jaki wózek kupimy, jakie imię wybierzemy dla maluszka. Najważniejsze nie było to, czy będzie chłopiec, czy dziewczynka, tylko to, żeby było zdrowe.

Pierwszy trymestr przebiegł wzorcowo. Żadnych dolegliwości, nudności, jak to zazwyczaj bywa. W 19. tygodniu podczas badania kontrolnego pierwszy raz zobaczyliśmy naszego synka. Lekarz długo przypatrywał się serduszku, ale nic nie powiedział, tylko kazał przyjść następnego dnia. Przyszliśmy. Pan doktor jeszcze dłużej wpatrywał się w budowę mięśnia. Jego milczenie wydawało się wiecznością. Wreszcie odłożył sprzęt na swoje miejsce i powiedział: "Musicie jechać do Bydgoszczy, tam mają lepszy sprzęt. Nie jest tak, jak być powinno.”

Potem wszystko działo się w przyśpieszonym tempie – konsultacja za konsultacją, Bydgoszcz, Łódź. Lekarze diagnozowali kolejne wady: ubytek międzykomorowy, zrośnięta zastawka dwudzielna. Łzy same napłynęły nam do oczu. Zadawanie pytań „Dlaczego właśnie nas to dotknęło? Dlaczego nasze dziecko jest chore?”

"Dopóki dziecko jest w Pani brzuchu jest bezpieczne. Ale gdy opuści brzuch, będzie konieczna natychmiastowa interwencja." - po tych słowach pani doktor zdecydowaliśmy się na poród w Łodzi, ponad 300 km od domu. Olek przyszedł na świat 14 kwietnia 2010 roku. Nie słyszałam płaczu. Położne zabrały małego, a ja krzyczałam: ”Oluś oddychaj, Oluś oddychaj!” Po chwili usłyszałam głośny płacz. To Oluś. Położna jeszcze na chwilkę mi położyła mi go na brzuchu. Maluszek otworzył oczka. Był taki śliczny. Wszystkie wady wykryte prenatalnie potwierdziły się. Na dodatek wykryto jeszcze zwężenie łuku aorty i poszerzenie tętnicy płucnej.   

"Państwa synek jest jednokomorowcem".- od tego zdania zaczęliśmy sobie uświadamiać, że walka o życie Olka dopiero się zaczęła. Usłyszeliśmy o 3-etapowej operacji serca, bez której nasz maluszek nie przeżyje. Pierwsze 2 etapy odbyły się w Łodzi. Do ostatniego etapu zostało 1,5 roku. Pomyśleliśmy wtedy, że nie jest tak źle.

W lutym 2011 roku Olek zaczął wrzeszczeć i sztywnieć z bólu. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje. W szpitalu też dziwnie się zachowywał, nie reagował na ludzi, patrzył cały czas w lewą stronę. Lekarze nie wiedzieli, jak nam powiedzieć, że Olek przeszedł udar mózgu. Oznaczało to, że być może nigdy nie będzie chodził. Maluszek stracił też odruch ssania. Po tym incydencie wystąpiła padaczka lekooporna, której ataki pojawiają się kilka razy w ciągu dnia.

Na początku marca 2013 dowiedzieliśmy się, że polscy lekarze nie podejmą się operacji serca Olka ze względu na złe wyniki i niską saturację (60%). Lekarz prowadząca powiedziała, że nasz synek nie przeżyje operacji. Nie mogliśmy czekać, patrząc, jak nasze dziecko umiera. Skonsultowaliśmy się z profesorem Malcem. Po 3 tygodniach, 29 marca, otrzymaliśmy kwalifikację.  I kosztorys – 29.500 euro. Nie pamiętamy, co nam wtedy bardziej zawróciło w głowie, radość z operacji czy jej ogromne koszty.

Do tej pory nastawialiśmy się na bezpłatną operację w Polsce, dlatego potrzebna kwota zupełnie wywróciła nasz świat. Chodzi przecież o ratowanie życia naszego dziecka – czy to ma jakąś cenę? Staramy się, jak możemy, na rzęsach stajemy, żeby zebrać pieniądze. Termin został wyznaczony „jak najszybciej”, nie ma chwili do stracenia. Brakuje nam jeszcze 100.000 zł, żeby pojechać na operację.

Nie życzymy żadnym rodzicom, żeby musieli przeżywać taki ból i strach o życie swego dziecka. Każdy uśmiech Olka dodaje nam siły i wiary w to, że wyrośnie na wielkiego człowieka i będzie żył długo. Dziękujemy wszystkim, którzy dołożą swoją cegiełkę do ratowania życia naszego dziecka.

84 090,00 zł ( 100.53% )
Donated by 1584 people

Follow important campaigns