Straciliśmy wszystko...

Closed
Charity collection verified by the Siepomaga Foundation
Supported by 1,819 people
60,032 zł (100.05%)
Goal
Odbudować dom, na który zawaliło się drzewo pozbawiając 8-osobową rodzinę dachu nad głową. W rodzinie ojciec cierpi na nowotwór płuc i jest ciężko chore dziecko

Zofia i Andrzej Giełdoń

Barwałd, małopolskie

zawalenie budynku

Started: 23 September 2017
Ends: 23 May 2018

Poprzednie zbiórki

80,834.86 zł (66.26%)
Odbudować dom, na który zawaliło się drzewo pozbawiając 8-osobową rodzinę dachu nad głową. W rodzinie ojciec cierpi na nowotwór płuc i jest ciężko chore dziecko

1,445

06.08.2015 - 06.09.2016

Odbudować dom, na który zawaliło się drzewo pozbawiając 8-osobową rodzinę dachu nad głową. W rodzinie ojciec cierpi na nowotwór płuc i jest ciężko chore dziecko

1,445

80,834.86 zł

06.08.2015 - 06.09.2016

... ale wciąż mamy jeszcze siebie - to najważniejsze. Dzięki Bogu, że nie zawaliła się ściana, za którą spało czworo dzieci. Wtedy dopiero zawaliłby się nam świat, nie tylko dom.

Bycie tatą to największe szczęście, jakie mnie spotkało w życiu. Chciałbym moim dzieciom dać wszystko, co sprawi im radość. Dziecięce marzenia to: lalka, rower, piłka, mały samochodzik z witryny kiosku… Jednak marzenia moich dzieci od kilku lat są zupełnie inne. Ja dobrze wiem, czego one pragnęłyby ode mnie najbardziej – abym z nimi pozostał, żebym nie umarł zbyt szybko… Moje dzieci chciałyby nie stracić taty i mieć dach nad głową, a ja, choć staram się ze wszystkich sił, obecnie nawet tego nie jestem im w stanie zapewnić… Choruję na nowotwór płuc, a 8 lipca 2015 roku na nasz dom zawaliło się drzewo i zamieniając go w ruinę, pozbawiło nas wszystkiego… Moja bezsilność jako ojca, gdy widzę łzy w oczach moich dzieci, boli mocniej niż cokolwiek innego na świecie…

Zofia i Andrzej Giełdoń

Jeszcze kilka lat temu byliśmy szczęśliwą rodziną z 6 dzieci: Antoś 3 latka, Oliwia 6 lat, Andżelika 9 lat, Samanta 12 lat, Wojtek 13 lat, Jasiek 15 lat. Pracowałem ja, pracowała żona, dawaliśmy radę, jak każda rodzina. Kilka lat temu nad naszą rodziną zawisło jakieś fatum. Najpierw wykryto u mnie guza na prawym płucu. Przez kilka lat byłem leczony w wielu szpitalach, przenoszony z oddziału na odział. Przed chorobą całe życie ciężko pracowałem, miałem własną działalność - zakład stolarski, robiłem meble. Choroba odebrała mi siły, odczuła to też cała nasza rodzina - orzeczono całkowitą niezdolność do pracy, stopień niepełnosprawności i obecnie otrzymuje rentę 440,23 zł.

Żona pracowała w banku, więc żyliśmy skromniej, ale udawało nam się wiązać koniec z końcem. Gdy żona zaszła w ciążę z Antosiem, 6 miesięcy przeleżała w szpitalu.  Antoś przyszedł na świat jako wcześniak, z obustronnym zapaleniem płuc, zespołem zaburzeń oddychania, był żywiony pozajelitowo, wymagał wsparcia tlenowego. Kolejne pobyty w szpitalu przyniosły nowe bolesne informacje - zakażenie układu moczowego, atopowe zapalenie skóry, astma i dychawica oskrzelowa. W związku z chorobą synka moja żona musiała zrezygnować z pracy, aby zająć się dzieckiem, bo ja przez nowotwór coraz bardziej tracę już siły… Kolejne moje pobyty w szpitalu przygnębiały coraz bardziej - to nie ja pokonuję nowotwór, tylko on mnie. Kiedy czekam na wynik kolejnego badania, mam świadomość, że to, co odczytuje lekarz, może być moim wybawieniem lub wprost przeciwnie – wyrokiem.  Kolejne badania wykazują nowe guzki w moich płucach, a ja staram się tłumić łzy, aby nigdy moje dzieci ich nie widziały…

Zofia i Andrzej Giełdoń

Nie wiem, co będzie dalej. Naszą sytuację pogłębiła wielka tragedia - na początku lipca tego roku wichura zwaliła na nasz dom ogromne drzewo, pozbawiając nas schronienia i całego dobytku. Z domu pozostała ruina. Od 5 lat było pozwolenie na wycinkę drzewa, jednak nie mieliśmy pieniędzy, aby je usunąć. O pomoc zwróciliśmy się do strażaków, oni przyjechali, popatrzyli i stwierdzili, że drzewo jest bezpieczne… Obecnie nie mamy gdzie mieszkać, ciśniemy się w jednym pokoiku w 8 osób u babci, czekając na wybawienie… Szczęściem w nieszczęściu jest to, że nie zawaliła się ściana, bo nie mielibyśmy już dzieci, które spały w tej chwili w pokoju obok. Nadzór budowlany nakazał rozbiórkę tego, co po naszym domu pozostało. Zostajemy z niczym. Nasza przyszłość pozostaje w rękach dobrych ludzi, którzy pomogą odbudować to, na co pracowaliśmy przez całe życie i co straciliśmy w jednej chwili. Odbudowa domu, samych murów bez wykończenia to koszt ponad 170.000 zł, a my obecnie nie mamy nic… Te mury to dla nas fundamenty nowego życia po tym, co nas spotkało. O wykończenie zwrócimy się do telewizji, wiemy, że jest taki program, mamy nadzieję, że nam pomogą.

Jako tata proszę o pomoc dla moich dzieci, aby miały dach nad głową. Obiecuję, że będę walczył z całych sił, aby nie zostały same, ale moja choroba nie pyta mnie o zdanie, więc nie ode mnie to zależy... Chcę żyć, bo mam dla kogo. Kocham ich całym sercem. Marzę, aby zobaczyć, że moja rodzina jest bezpieczna i ma gdzie mieszkać. Chcę, aby dzieci przestały się bać burzy, tego, że ktoś zabierze je do domu dziecka. Chcę po prostu być  dla nich… i zapewnić im schronienie. Zawalił nam się dom, jednak z pomocą dobrych ludzi nie zawali się nam świat.

Andrzej - tata i mąż

Charity collection verified by the Siepomaga Foundation
Supported by 1,819 people
60,032 zł (100.05%)