Your browser is out-of-date and some of the website features may not work properly.

Update your browser to use this website in a safer, faster and easier way.

Update your browser

On siepomaga.pl we use cookies and similar technologies (own and from third parties) for the purpose of, among others, the website proper performance, traffic analysis, matching campaigns, or the Foundation website according to your preferences. Read more Detailed rules for the use of cookies and their types are described in our Privacy Policy .

You can define the preferences for storing and accessing cookies in your web browser settings at any time.

If you continue to use the siepomaga.pl portal (e.g. scroll the portal page, close messages, click on the elements located outside messages) without changing privacy-related browser settings, you automatically give us the consent to letting us and cooperating entities use cookies and similar technologies. You can withdraw your consent at any time by changing your browser settings.

Nie pozwólcie rozdzielić mnie z córeczką

Zuzanna Sielicka
Campaign finished
Campaign organiser: Fundacja Siepomaga
Zuzanna Sielicka
Piła, wielkopolskie
Starts on: 15 September 2014
Ends at: 21 October 2014

Campaign result

Zuzia miała rozpocząć leczenie w Geniu we Włoszech 27 kwietnia 2015 roku. Pojechały z mamą na badania, które trwały cały pierwszy tydzień. Podczas pierwszych dni badań wszystko szło dobrze, nikt nie podejrzewał, że w ostatnim dniu podczas rozmowy z lekarzem okaże się, że Zuzia musi wracać do Polski, ponieważ chemio i radioterapia uszkodziły Zuzi serce... Lekarze nie chcieli ryzykować, ponieważ Zuzia mogłaby nie przeżyć leczenia przeciwciałami.

Po powrocie do Polski w maju 2015 roku Zuzia dostała chemię podtrzymującą. Lekarze postanowili jeszcze raz zbadać serce Zuzi - wyniki wyszły bardzo dobre, nie wykryto uszkodzenia serduszka. Nadzieja na przeciwciała znowu się pojawiła, tylko wszyscy zachodzili w głowę, jak wyniki mogły się tak różnić? Wada stwierdzona we Włoszech miała być na całe życie, więc nie mogła zniknąć w ciągu 2 tygodni. Badanie powtórzono jeszcze kilka razy, żeby mieć pewność, że serce pozwoli rozpocząć terapię. I tak też się stało - 29 czerwca Zuzia ponownie wyjechała do Włoch na leczenie. Najważniejsze badanie - echo serca - wyszło dobrze, kolejne - tomografia, trepanobiopsja, scyntygrafia - też.

Zuzanna Sielicka

W końcu, 13 lipca 2015 (szczęśliwa trzynastka!) Zuzia rozpoczęła terapię, na którą tak długo czekała. Mama mówi, że Zuzia jest chyba rekordzistką, bo teoretycznie już w styczniu była gotowa na terapię, ale zawsze coś nie pozwalało jej rozpocząć. Plan był taki - wykorzystać jak najlepiej czas spędzony na leczeniu, znieść ten cały ból, rozłąkę z rodziną i się nie załamać, tylko trzymać się jednej myśli - Zuzia wyzdrowieje, pokona nowotwór.

Pierwszy cykl przeciwciał Zuzia przyjęła bez żadnych problemów. Przy drugim pojawiła się podwyzszona akcja serca i standardowe problemy, czyli brak apetytu, troche gorsze samopoczucie. Przy trzecim cyklu lekarze zaczęli od połowy dawki przeciwciał, później 75%, a potem dopiero całość. 30 listopada Zuzia zaczęła ostatni 5-ty cykl przeciwciał, który zakończył leczenie. Wszyscy z niecierpliwością czekaliśmy na badania kontrolne... i żeby zobaczyć po nich taką wiadomość:

Zuzanna Sielicka

Po badaniach Zuzia z mamą wróciły do Polski i zaczęły zapominać o najtrudniejszych chwilach, oddalając je od siebie każdym kolejnym dniem bez choroby. Dziękujemy za pomoc, bez Was to wszystko byłoby to niemożliwe!

Campaign description

- Pani Magdo, nie mamy dobrych wiadomości i niestety, nie mamy najmniejszych wątpliwości... U Pani córki wykryto złośliwy nowotwór wieku dziecięcego - Neuroblastoma IV stopnia. - Słucham? U mojej córki? U Zuzi? Na pewno nie. To pomyłka! Może jeszcze jedno badanie? Siedziałam, patrzyłam na lekarza i wyłam. Nigdy tak nie płakałam. Powtarzałam w duchu RAK, moje dziecko ma RAKA, Boże Kochany, mój cały świat się wali... Opanował mnie ogromny strach, lęk, ból, niemoc, wszystko.. Teraz o życiu mojej ukochanej córeczki będą decydować lekarze. Będzie walczyła o każdą minutę życia. Po kilku godzinach stanęłam jednak na równe nogi, przecież ja poddać się nie mogę. Razem we dwie będziemy walczyć i wygramy...

Zuzia nigdy nie chorowała. Dlatego gdy w sierpniu 2013 roku na jej udzie pojawił się maleńki guzek, myślałam, że nie wytrzymam z nerwów. Pobiegłam szybko do pediatry, który mnie uspokoił mówiąc, że może to być kaszak, ślad po kleszczu, czy ugryzienie komara. Niestety, konieczne było usunięcie guza i wykonanie badania histopatologicznego. Gdy okazało się, że to nowotwór, naszym nowym domem stał się Szpital Kliniczny w Poznaniu.

Zuzanna Sielicka

Na początku było strasznie. Widok cierpiących dzieci, ich kochających rodziców, a my we dwie... (Zuzia ma tylko mamę. Nie, tata nie zniknął przez chorobę Zuzi. Ale też choroba nie sprawiła, że się pojawił, chociażby, żeby wesprzeć pomocnym ramieniem. Więc są we dwie: Zuzia i mama – na dobre i na złe). - Damy radę, damy radę, muszę być dzielna, twarda, dla niej, dla mojego całego świata, dla Zuzi. - tylko to miałam w głowie. Badanie TK zawaliło mi świat po raz kolejny. Okazało się, że w maleńkim ciałku Zuzi są jeszcze 2 guzy - pierwotny w jamie brzusznej przy kręgosłupie, przerzut w klatce piersiowej, a guzek na udzie - to kolejny przerzut. Może być gorzej? Czy może coś jeszcze gorszego nas spotkać?

Okazało się, że może – wykańczająca chemioterapia i jej skutki uboczne. Wymioty, biegunki, ból, nieprzespane noce. Całą miłością staram się pomagać Zuzi. Być przy niej każdego dnia, przytulać, całować, tłumaczyć, że zaraz to minie. Po ostatnim 7-dniowym cyklu chemii Zuzię czekała izolacja, miała toczenie krwi, płytek, gorączkę, spaloną buzię... A guzy się nie zmniejszyły - Co to za diabelstwo, że po 8 miesiącach takiej chemii dalej żyje w ciele Zuzi... – myślałam. Latem 2014 roku Zuzia miała dwie operacje usunięcia guza z jamy brzusznej – udało się. Po dwóch tygodniach odbyła się kolejna operacja usunięcia guza z klatki piersiowej – po operacji w tomografie wyszło, że guz jest takich samych rozmiarów, jak przed operacją – megachemia miała za zadanie go zniszczyć.

Zuzanna Sielicka

Kolejne miesiące Zuzia spędziła w szpitalu. Miała już autoprzeszczep, przed nią radioterapia i chemia podtrzymująca. W wrześniu 2014 roku na pleckach Zuzi został zauważony kolejny guzek. Nie wiemy, co to jest. Czy to przerzut, czy to coś nowego lub stara zmiana, której wcześniej nie było widać, bo Zuzia strasznie schudła (waży 10,5 kg). Może to nie być nic złośliwego, ale pierwsze, co nasuwa się na myśl – to najgorsze… Nie ma 100% szans, że uda się pokonać nowotwór, a statystyki dochodzą do 40-50%. Jest leczenie, które zwiększa o 20% szanse na życie Zuzi – terapia anty-GD2, która w Polsce wciąż jest niemożliwa. Światłem w tunelu jest leczenie we Włoszech.

Chcielibyśmy pozbyć się nowotworu z naszego życia. Cierpienie i strach, które są naszą codziennością w walce z chorobą są do wytrzymania, jeśli na końcu tli się nadzieja. Bez pomocy ludzi dobrego serca nie dam rady sama zebrać pieniędzy na leczenie Zuzi we Włoszech. Błagam, nie pozwólcie, by nowotwór rozdzielił mnie z moim całym światem, z moją ukochaną córeczką…

You are reading the archived version of the campaign.

The content may contain out-of-date information about the Person in need.

Follow important campaigns