Operacja to kolejny krok na drodze do samodzielności, pomożesz mi?

Mógłbym dzisiaj być zupełnie w innym miejscu. Moje życie mogło wyglądać inaczej, bo kiedy ma się 29 lat, rozpoczyna się życie, a nie kończy. Ja urodziłem się chyba tylko po to, żeby istnieć, bo kiedy przychodzą gorsze chwile, zastanawiam się, dlaczego odkąd pamiętam, głównie cierpię, nie mogę się poruszać i czekam, aż zjawi się ktoś, kto mi pomoże.

Od urodzenia zmagam się z niepełnosprawnością fizyczną. Najpierw były to wrodzone dysfunkcje obu stóp, utrudniające chodzenie. Potem zwichnięte rzepki obu kolan, ale o nich będzie później. Wizyty lekarskie, diagnozy, operacje i… czekanie na poprawę, która nie zawsze była taka, o jakiej można było marzyć. „Będzie dobrze!” - mawiali lekarze. Nie zawsze było dobrze, a już na pewno nie z prawą stopą, którą trzeba było znów dwa razy operować w ostatnich trzech latach.

W 2015 r. zabieg zakończył się niepowodzeniem, żeby uniknąć wózka inwalidzkiego lub nie dopuścić do amputacji nogi, trzeba było poddać się skomplikowanej operacji naprawczej w 2017 r., która wreszcie postawiła mnie na nogi i pozwoliła samodzielnie chodzić bez bólu. Radość tym większa, że okupiona przeciwnościami losu. Znalezienie lekarza, który podjął się ryzykownego zabiegu, nie było łatwe, sama operacja w 2017 r. była odpłatna z uwagi na to, że została wykonana w szpitalu komercyjnym, zaś rehabilitacja była długa i trudna.

Uczyłem się chodzenia od nowa. Prawie jak dziecko. Ale warto było czekać na ten moment, by zrobić swój pierwszy krok. Kilka lat wcześniej, z uwagi na dużą skoliozę kręgosłupa, odcinek lędźwiowy został na stałe usztywniony śrubami, podobnie jak prawa stopa. Jestem ze stali, tak dosłownie i w przenośni. Po tylu przejściach chyba już każdy miałby dość. Dzięki mamie, która mimo swoich schorzeń nie ustaje w wysiłkach, by mi pomóc. Kolejny wróg na drodze do upragnionej samodzielności to zwichnięta rzepka w prawym kolanie i jego niestabilność grożąca w każdej chwili upadkiem. Dlatego na zewnątrz posiłkuję się kulami.

Chodzę ostrożnie, zwłaszcza po nierównym terenie, np. park, dziurawy chodnik czy pochyłość drogi. Lewe kolano na razie nie sprawia kłopotu, ale prawe  już tak. Po zapoznaniu się z całą historią choroby i badaniami, lekarz ortopeda, 21 listopada br. zakwalifikował mnie na zabieg. Stwierdził także, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż u podłoża wszystkich przebytych schorzeń, objawiających się tendencją do deformacji i nadmierną wiotkością stopy, kręgosłupa, a teraz kolana leży niezdiagnozowana wada genetyczna, z którą się urodziłem. To wyjaśniałoby wszystkie następujące po sobie schorzenia i ich szybki postęp. Poza tym, zniekształcona prawa stopa podczas chodzenia „pociągnęła” za sobą kolano.

Terminy zabiegów refundowanych przez NFZ są jednak odległe, a narastające dolegliwości kolana nie pozwalają czekać zbyt długo. Dlatego jedynym wyjściem z sytuacji jest operacja prywatna, na którą mnie ani mojej mamy Ireny nie stać. Skromna emerytura mamy i moja renta pozwalają na utrzymanie małego mieszkania, uregulowanie bieżących opłat i kilku rat pożyczek, które były zaciągane m. in. na remont łazienki. Chciałbym być samodzielny, znaleźć pracę i żyć w miarę normalnie.

Wiem, że wady genetycznej nie da się wyleczyć, można jedynie się rehabilitować, wzmacniać, albo operować. Może to nie będzie ostatnia operacja w życiu. Może w przyszłości znów trzeba będzie coś operować. „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą” - słowa Św. Augustyna to moje życiowe motto. Cel – zabieg.

Stoję przed kolejną życiową szansą, którą mogę i powinienem wykorzystać. Termin zabiegu da się ustalić nawet za kilkanaście dni, jednak przeszkodą są pieniądze, a raczej ich brak. Szybki zabieg kolana to kolejny przystanek na drodze do życiowej samodzielności. Pomóżcie mi w tym! Liczy się każda złotówka, za każdą kwotę i odruch zwyczajnej, ludzkiej życzliwości będę bardzo wdzięczny. A może kiedyś będę pomóc pomóc komuś z Was?