Anonimowy Podopieczny

20 luty 2014

Z wielkim bólem w sercach informujemy, że wczoraj o godzinie 9:15 rano, nasza Mamusia zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę i odeszła do domu Pana. Jej serduszko przestało bić w domu, wśród nas, córek, Taty i jednej z sióstr.

Swoim całym życiem dała nam przykład prawdziwej wiary, nadziei i miłości, a w chorobie udowodniła nam swoją siłę. Będziemy kochały Ją aż do ostatniego oddechu, pamięć o Niej w naszych sercach pozostanie na zawsze żywa. Na razie rozrywa je nieposkromiony ból, Mamuńka wypełniała ich większość część i pustka, która teraz się w nie wdarła jest permanentna i nie do opisania ludzkimi słowami. Bo po ludzku nie da się tego przeżyć i nie zwariować. Dlatego liczymy, że z Bożą pomocą uda nam się w tym nadchodzącym czasie oswoić z brakiem Jej obecności przy nas w codziennych sytuacjach, w ważnych i wyjątkowych momentach w naszym życiu. Wiemy już, że nigdy nie usłyszymy Jej głosu, nie zobaczymy pięknej buźki, nie zadzwonimy do Niej, nie spytamy o poradę, nie podzielimy radościami, nie wypłaczemy na Jej ramieniu, nie zrealizujemy wspólnych marzeń. Tego wszystkiego już nie będzie i jeszcze wiele więcej.. Ale świat się nie zatrzymał, trzeba starać się iść. Nie wiemy jeszcze jak, ale pora na wypracowanie kolejnych celów na godne uczczenie Mamusi pamięci. Jej śmierć nie może pójść na marne. Ona już nie cierpi, jest tam gdzie panuje wieczna radość, miłość i szczęście. Ja to po prostu wiem, prosiłam o znak i go dostałam.

Wszystkim Wam pragniemy podziękować za zaangażowanie w próbę uratowanie życia naszej Mamusi, za Waszą obecność i modlitwy w Jej intencji.