By trudny start nie oznaczał trudnego życia...

Mamy chorego synka, którego kochamy nad życie. Kochamy od momentu, w którym pierwszy raz go zobaczyliśmy. Nie znamy jego przeszłości, wiemy tylko, że jako malec miał ciężko i obiecaliśmy sobie, że już nigdy ciężko mieć nie będzie. 

Niestety rok po tym, jak adoptowaliśmy Adiego, okazało się, że synek zmaga się z zespołem FAS oraz chorobami współistniejącymi. Od tamtego momentu życie dzielimy między dom a szpitale i ośrodki rehabilitacyjne. Fizjoterapeutów syn zna lepiej niż naszych krewnych i choć bywa strasznie ciężko, to wiemy, że nie ma innej drogi. Tylko katorżnicza praca daje nam nadzieję na przyszłość. Na to, że Adi poradzi sobie, kiedy nas zabraknie. 

Rehabilitacja stacjonarna to jedynie kropla w morzu potrzeb. Ogromne efekty dają turnusy rehabilitacyjne. Jednak chociaż tak bardzo nam potrzebne, są całkowicie poza naszym zasięgiem finansowym. Dwa tygodnie w specjalistycznym ośrodku to kilka tysięcy złotych! Chociaż często brakuje nam sił, nie możemy się poddać! Na szali leży przyszłość Adriana, całe jego życie. Proszę, pomóż nam je uratować!

Rafał, tata