Jestem studentką pielęgniarstwa i by móc w przyszłości nieść pomoc chorym – dziś sama potrzebuję wsparcia!

Nazywam się Agata, jestem studentką pielęgniarstwa. Byłam na początku mojej drogi, by nieść pomoc innym, opiekować się chorymi, dodawać otuchy w tych najgorszych momentach – gdy wali się cały świat. Nigdy nie sądziłam, że tak szybko sama znajdę się po tej drugiej stronie. Nigdy nie sądziłam, że będę leżeć w szpitalnym łóżku z bezwładnymi stopami, walcząc o to, by jeszcze kiedyś samodzielnie wstać…

Wyjechałam do pracy do Niemiec, do opieki nad starszą osobą. Niestety, wszystko potoczyło się nie tak…  Już po trzech dniach dopadł mnie przerażający ból kręgosłupa i nogi – tak silny, że nie mogłam się ruszyć, nie mogłam wykonać nawet prostego rezonansu. Trafiłam do szpitala, gdzie okazało się, że mam przepuklinę krążka międzykręgowego, która uciskają na nerwy. Potrzebna była natychmiastowa operacja.

Po wybudzeniu… moje stopy były ciężkie, jakby nie moje. Nie mogłam nimi poruszyć! Nadzieja, że to tylko chwilowe, że zaraz odzyskam nad nimi władzę… gasła z każdą kolejną godziną. Następnego dnia przeprowadzono kolejną operację, tym razem w innym odcinku kręgosłupa. Niestety, mimo że ból nogi ustąpił, stopy pozostały bezwładne…

Zostałam przewieziona do specjalistycznej kliniki, gdzie odkryto, że przyczyną mojego stanu było też pooperacyjne krwawienie do rdzenia kręgowego, a trzecia operacja jest nieunikniona.

To był tydzień pełen bólu i strachu – ale też nadziei. Moje nerwy, choć uszkodzone, nie zostały całkowicie zniszczone. Mam jeszcze szansę! Szansę, by wrócić do sprawności. By nie tylko chodzić, ale też wrócić na studia, zostać pielęgniarką i pomagać innym...

Dziś codziennie walczę o czucie w stopach, o choć maleńki krok naprzód. Prywatna rehabilitacja daje mi nadzieję na powrót do samodzielności. Niestety, koszty z nią związane są ogromne, a wszystkie moje oszczędności pochłonęła dotychczasowa pomoc specjalistów. Nie jestem już w stanie udźwignąć wydatków związanych z dalszą rehabilitacją bez wsparcia...

Dlatego z całego serca proszę Was o pomoc. Pomóżcie mi stanąć na nogi – dosłownie i w przenośni. Każda złotówka to dla mnie krok bliżej do odzyskania zdrowia, życia i marzeń. Obiecuję, że gdy tylko dojdę do siebie, będę robi 

Agata