Nim będzie za późno, by pomóc...

Pamiętam jeszcze te lata, kiedy byłam zdrowym i szczęśliwym dzieckiem. Pamiętam każdą chwilę, która dawała mi radość i sprawiała, że moja codzienność mogła być beztroska. Taki stan nie trwał jednak zbyt długo... Moje problemy zdrowotne zaczęły się wraz z ukończeniem 18 urodzin. Pierwszy atak padaczki był niczym huragan krążący w mojej głowie. Następnie dochodziły kolejne problemy z kolanami, operacje zatok, porażenie nerwu twarzowego, zapalenie mięśnia sercowego... Minęło wiele lat, nim postawiono właściwą diagnozę.

W 2005 roku usłyszałam, że w moim ciele kryje się choroba, która nieleczona bardzo szybko może doprowadzić do śmierci. Ziarniniakowatość Wegenera - nazwa, która początkowo nie mówiła mi kompletnie nic, odbierała mi to, co najcenniejsze w życiu - zdrowie. Tak często szpital staje się moim drugim domem, jego zimne i nieprzyjemne ściany odbierają nadzieję, że jeszcze będzie dobrze... Tak bardzo chciałabym uwierzyć w to, że jeszcze będzie lepiej, będzie po prostu łatwiej. Nigdy nie chciałam prosić o pomoc, ale dziś, kiedy jestem pozostawiona sama sobie, nie mam wyjścia... Leczenie i konieczna rehabilitacja pochłaniają ogromne pieniądze, których ja po prostu nie mam... Proszę, pomóż mi, pomóż sprawić, by nad moją głową znów zaświeciło słońce.

Agnieszka