By nigdy nie zgasła nadzieja... Pomagamy Agnieszce!

Myślałam, że moje życie będzie przebiegało spokojnie, bez większych burz i sztormów, które znałam z książek. Przewrotność losu nie zna jednak granic i musiałam stawić czoło diagnozie, która w kilka chwil wywróciła cały mój świat do góry nogami… 

W 2018 roku pojawiły się u mnie pierwsze niepokojące objawy zdrowotne. Zaczęło się od bólu głowy, a następnie do wszystkiego doszły zaburzenia widzenia. Zoperowano mnie z powodu wodogłowia, którego przyczyny nie poznałam do dziś. Myślałam, że po zabiegu wszystko potoczy się w dobrym kierunku. Tak było jednak tylko przez 3 miesiące. Później zaczął następować kryzys po kryzysie, a moje ciało zalała fala bólu połączona ze spastyką mięśniową. Każdy ruch i dotyk sprawiał mi ogromny dyskomfort. Mimo systematycznej rehabilitacji czułam, że stan mojego zdrowia zamiast się polepszać, jedynie się pogarsza, a ja stawałam się coraz mniej sprawna. Podstawowe codzienne czynności, które kiedyś wykonywałam bez wahania, stały się dla mnie nie lada wyczynem. 

W 2020 roku rozpoznano u mnie fibormialgię. Powoli uczyłam się żyć z chorobą. Chciałam się z nią jak najbardziej oswoić, by nie odebrała mi całkowicie dotychczasowego życia. Mijały dni, tygodnie i miesiące, które w większości spędziłam jako pacjentka, czy to na szpitalnym oddziale ratunkowym, specjalistycznych konsultacjach, czy też na rehabilitacji. Od sierpnia 2020 roku odbywam leczenie farmakologiczne i zabiegowe.

Wraz z końcem 2020 roku upomniała się o swoje jeszcze przepuklina w odcinku szyjnym, na szczęście rehabilitacja metodą McKenziego przynosi niesamowite efekty. Wydawało się, że rok 2021 będzie łaskawy, a ja wraz z rozpoczęciem września wrócę do swojej ukochanej pracy - ratownictwa medycznego. Niestety, wiosną ponownie zaatakowały mnie niewyjaśnione niedowłady, przykurcze, bóle głowy, drętwienia kończyn, zaburzone czucie, omdlenia i zasłabnięcia. W moją codzienność na nowo wdarła się niepewność i strach. W czerwcu trafiłam na oddział neurologiczny, a wychodząc ze szpitala trzymałam w dłoni wypis,  słysząc tylko jedno zdanie: „Jesteśmy Pani w stanie zaproponować tylko leczenie objawowe”. Wielu z nas nie rozumiałoby tych słów. Ja również ich wtedy nie rozumiałam. Dopiero po czasie zaczęło dochodzić do mnie, że objawy które pojawiają się znienacka, będą mi towarzyszyły już zawsze! 

Kolejne wizyty i utrzymanie diagnozy związanej z wodogłowiem sprawiło, że byłam wręcz pewna - muszę się zaprzyjaźnić z chorobą, bo nie będę jej w stanie nigdy pokonać. Przyszedł sierpień, miesiąc w którym nie byłam w stanie wytrzymać bólu lewej ręki. To właśnie wtedy los podał mi na tacy nowotwór głowy kości ramiennej wraz z uszkodzeniem barku. Zalecono leczenie farmakologiczne, fizjoterapię, rehabilitację i leczenie osoczem bogatopłytkowym. 

Od września postanowiłam systematycznie walczyć i nie dać się chorobie, ale potrzebuję Waszego wsparcia. Rehabilitacja, wizyty lekarskie, zabiegi, fizjoterapia, leki i turnusy rehabilitacyjne są poza moimi możliwościami, zwłaszcza, że na chwilę obecną nie mogę pracować. Ostatnie 3 miesiące przyniosły zarówno wzloty, jak i upadki. Mimo to pojawiło się również sporo dobrych chwil, które podtrzymały we mnie nadzieję. Wierzę, że kontynuacja leczenia jest w stanie polepszyć mój stan zdrowia, tak, abym dalej mogła ratować innych i pomagać im jak kiedyś. Proszę pomóż mi zawalczyć o swoje zdrowie i przejść przez tę wyboistą drogę…

Agnieszka