Zanim rak się obudzi

Już raz stałem na polu bitwy, jakim jest walka z nowotworem. Już raz to wszystko przechodziłem. Już raz wygrałem tą bitwę. Ale walka nadal trwa…

Mam na imię Alan. Mam 10 lat. Mam raka… Nie lubię wakacji. Zamiast beztroskich chwil, przynoszą mi zawsze wiele złego. 4 lat temu straciłem tatę… w wakacje. 3 lata temu, zamiast rozpocząć naukę w szkole – rozpoczęła się moja walka o zdrowie, jak się później okazało, z podstępnym nowotworem.


Zaczęło się od silnego bólu brzucha. Guz o wymiarach 13 x 10 cm zlokalizowany w śródpiersiu tylnym po lewej stronie zaatakował podstępnie moje ciało. Ze względu na miejscową lokalizację zostało wprowadzone jedynie leczenie miejscowe. Został usunięty w całości. Nieaktywny. Kilka dni na oddziale i powrót do domu. Z dumą ukończyłem pierwszą klasę. Bez raka…


 

Miałem marzenia, swoje małe radości i piłkę nożną. „Nowotwory nie są takie złe…” – wówczas myślałem. Przez rok żyłem jak każdy dziewięciolatek. Wróciłem do codzienności, a po nowotworze została tylko niewielka blizna. Wymazałem z pamięci raka. Pewnego dnia, podczas kontrolnej wizyty, podsłuchałem, jak pani doktor oznajmiła mojej mamie „Jest wznowa, Alan zostaje na oddziale”. Te słowa odmieniły moje życie na zawsze. Niesprawiedliwość, kara… Już raz walczyłem. Już raz… Dopiero wtedy choroba pokazała prawdziwe oblicze.


Neuroblastoma IV stopnień kliniczny. Podstępna. Złowieszcza. Nieobliczalna. Rok temu się z nią żegnałem. A ona, nieproszona, jak zły gość wróciła do moje życia. Najgroźniejszy nowotwór wieku dziecięcego. Ta wiadomość nie była łatwa dla mnie i mojej rodziny. Mamusia była smutna. Nie miała siły do walki. Ale ja czułem, że dam radę. Dla niej…

Choroba atakowała podstępnie. Pojawiała się i znikała… Po raz kolejny guz został wycięty. Rozpocząłem przyjmowanie chemii. Łatwo nie było, ale szpik był czysty. Radość w oczach mojej mamy dawała mi zapał, by trwać… Czasem płakałem. Bezgłośnie, aby rak mnie nie usłyszał... Uśpiony, wybudził się i po 4 seriach, kolejny raz się ożywił. Komórki nowotworowe zajęły szpik kostny. Nie czułem się dobrze. Wszystko mnie bolało, nie miałem sił na nic, a kolejne dawki chemii nie przynosiły upragnionych efektów. Wyniki były coraz gorsze. Najtrudniej było, gdy zostawałem sam na sam z rakiem. Izolatka. Cztery ściany i my – ja i rak. Rak miał przewagę. Ale ja miałem wiarę, mamę i niezliczoną ilość kolegów, którzy trzymali kciuki. W końcu udało się. Dokładnie rok po tym, gdy wróciłem do walki z rakiem, zakwalifikowałem się do autoprzeszczepu. Kolejnym etapem miała być radioterapia. Ale i tutaj nie było łatwo. W czerwcu, kiedy zgłosiłem się na oddział, okazało się, że moje płuca zaatakowały ogniska grzybicze. Ale i to udało się przetrwać. 18 lipca zakończyłem cykl naświetlań.


Teraz czeka mnie ostatni etap, którego najbardziej się obawiam. Terapia przeciwciałami anty-GD2. Ogniska grzybicze znikają, płytki wzrastają... 39 tysięcy… Brakuje niewiele do rozpoczęcia tego najważniejszego. Aby choroba już nigdy nie wróciła. Jeśli zdążymy uzbierać niezbędną kwotę, nim rak się obudzi.

Mam 10 lat, mamę i raka. Nie mam pieniędzy. Przetrwałem to, co mogło mnie zabić. Wygrałem kolejną bitwę z tym podstępnym nowotworem. Aby wygrać wojnę, potrzebuję  czegoś jeszcze… Waszej wiary i dobrych serc, które pomogą mi wykupić się z choroby na zawsze…

Alan