Ważny krok na drodze do sprawności. Pomóż Oli pokonać bariery!

Na zabawę i dziecięcą beztroskę zostaje jej niewiele czasu. Choroba zdominowała życie Oleńki, ale ja postanowiłam, że w walce o jej przyszłość nigdy się nie poddam! 

____

Pojawiła się w moim życiu jako najpiękniejszy prezent na Dzień Matki. Niestety, od tego czasu przekonuję się, że wizja macierzyństwa brutalnie różni się od rzeczywistości - w naszym przypadku choroba spowodowała, że na beztroskę związaną z dzieciństwem pozostaje zaledwie chwilka. Mam jednak świadomość, że każdy z tych dni będzie miał ogromne znaczenie w walce o przyszłość. 

Kiedy jeszcze w ciąży, podczas badania, usłyszałam, że lekarz zauważył nieprawidłowości w mózgu córeczki trudno było uświadomić sobie, z jakimi konsekwencjami będziemy musieli się zmagać. Strach mnie nie opuszczał, ale jeszcze miałam nadzieję na to, że moje dziecko będzie zdrowe, że los się do nas uśmiechnie… 

U Oleńki tuż po narodzinach stwierdzono mózgowe porażenie dziecięce pod postacią połowiczego, prawostronnego niedowładu. Nie mieściło mi się to w głowie. Miałam wrażenie, że to koszmar, z którego nie mogę się obudzić. Szybko jednak się otrząsnęłam i uznałam, że rozpacz nie jest drogą, którą chcę podążać. 

To była jedno z najtrudniejszych doświadczeń - rehabilitacja. Brzmi banalnie, prawda? Niestety, nie w naszym przypadku. Ola miała zaledwie 5 dni, kiedy zaczęła pierwsze zajęcia. Dziś ma 4 latka, a dni bez ćwiczeń można by policzyć na palcach jednej ręki. Zajęcia bywają bardzo wymagające, czasem powodują ogromny ból, często dyskomfort, a jednak Ola wciąż z zaangażowaniem podejmuje kolejne próby. Czasem bardzo ją podziwiam, czasem mam ochotę płakać razem z nią… A jednak na tym etapie żadna z nas nie planuje zakończenia tej walki… 

Na naszej drodze pojawiła się poważna przeszkoda. Rachunki za opiekę specjalistów, turnusy rehabilitacyjne i zakup specjalistycznego sprzętu są coraz wyższe, a dla nas to jedyna szansa i nadzieja na realną pomoc dla Oli, na to, że niedowład nie będzie postępował. Wszystko, co robimy to walka o namiastkę samodzielności córeczki…  jeśli jednak zabraknie środków nasza nadzieja przepadnie. Właśnie dlatego musimy prosić o pomoc! 

Każdy dzień wypełniony po brzegi. Żyjemy w ustalonym planie, w którym co najmniej kilka razy dziennie ćwiczymy. Ani ja, ani Oleńka nie możemy sobie pozwolić na dzień wolnego, bo każdy z nich może wpłynąć na dalsze efekty. 

Moja córeczka ma w sobie mnóstwo siły i determinacji, a ja nie chcę i nie mogę jej zawieść w takim momencie! Oleńka nigdy nie będzie w pełni sprawna. I choć te słowa zawsze sprawiają ból, to świadomość tego, jaką drogę już pokonałyśmy jest dla mnie niezwykle mobilizująca. Proszę, nie pozwól, by brak środków nas zatrzymał, moja córeczka jeszcze ma szansę!