W głowie Ali pękł tętniak❗️Błagam, ratuj moją żonę!

8 sierpnia 2024 roku to dzień, który nie zwiastował nic złego. Żona pojechała, jak co rano, do pracy. Była zdrowa, nie skarżyła się na nic. Przeważnie około 16.00 była już w domu. Tamtego dnia nie wróciła. Ogarnęła mnie panika. Przeczuwałem coś bardzo złego.

Karetka zabrała żonę z przystanku. Tylko tyle wiem. Pękł tętniak w głowie. Doszło do krwotoku. Na OIOM-ie przybywała ponad trzy tygodnie. Później Alę przeniesiono na oddział neurologii pourazowej. Tam jej stan zaczął się stabilizować. Próbowaliśmy ją sadzać, karmiliśmy z łyżki – jadła, świetnie sobie radziła, potrafiła się nawet sama podpisać! Była świadoma.

To szczęście nie trwało długo. Z dnia na dzień dostaliśmy telefon ze szpitala, że doszło do zatrzymania akcji serca. Resuscytacja została podjęta zbyt późno. Doszło do nieodwracalnego uszkodzenia mózgu. Moja ukochana żona wróciła na oddział intensywnej terapii. 

Jej stan drastycznie się pogorszył. Dziś żona cierpi na niedowład czterokończynowy. Nie potrafi poruszać nogami ani rękami. Nie wykonuje najprostszych poleceń. Jest nieświadoma, nie ma z nią żadnego kontaktu. Nie wiem, czy mnie poznaje, czy pamięta, kim jestem. Od ponad roku nie widziałem na twarzy mojej żony uśmiechu. Ciągle tylko ten wszechogarniający smutek. 

Walka o zdrowie mojej żony to najtrudniejsza walka, z jaką przyszło mi się mierzyć. Nie zostawiam jej samej nawet na minutę. Chcę wciąż przy niej być, pilnować, dbać o to, by nie wydarzyło się już więcej nic złego. 

Choć to minimalne zmiany, ja widzę, że rehabilitacja działa. Żona jest silniejsza, mocniejsza. Mocno wierzę w to, że się nie podda. Kibicuję jej z całych sił. Wierzę, że przyjdzie dzień, w którym znów się uśmiechnie, w którym znów usłyszę jej głos.

Aby jednak tak się stało, konieczna jest intensywna rehabilitacja, stałe ćwiczenia. Wiem, że przed nami długa i trudna droga. Nie mogę jednak pozwolić na to, by pieniądze stanęły na przeszkodzie w walce o zdrowie Ali. Dlatego zwracam się z prośbą o pomoc do Was, drodzy Darczyńcy. Proszę, podarujcie mojej żonie jeszcze choć jeden, szczery uśmiech. Będę wdzięczny za każde okazane wsparcie. 

Jerzy, mąż Ali