That is how cancer changed Alisa! Please save her!

Żyłam szczęśliwym życiem. Nie wiedziałam, że w środku mnie rozwija się nowotwór, który mnie zabija... To potwór, który działa podstępnie – długo nie daje o sobie znać, nie sprawia bólu. O śmiertelnej chorobie dowiadujesz się, dopiero gdy jesteś o krok od śmierci... Właśnie dziś jestem w tym miejscu i bardzo Cię proszę, pomóż mi! Ja chcę żyć...

Jeszcze niedawno prowadziłam zdrowy tryb życia. Uwielbiałam sport: siłownia, taniec, boks, stretching... Świetnie się czułam. Przez długi czas nic nie wskazywało, że coś się dzieje. Tym bardziej coś tak złego...

Pierwszym objawem było duszenie się podczas leżenia. Poszłam do lekarza rodzinnego i usłyszałam, że to mogą być skutki COVID–19, na którego niedawno chorowałam. Wszystko miało przejść samo. Ale nie przeszło... 

Pod koniec grudnia pojawił się dziwny kaszel, zupełnie inny, niż kiedy się przeziębisz. To właśnie on mnie najbardziej zaniepokoił... Przeszłam bardzo szczegółowe badania. Po nich usłyszałam, że mam Chłoniaka Hodgkina! 

Przeżyłam szok... Na domiar złego okazało się, że guz nie może być wycięty, a leczenie będzie się wiązało z długą i męczącą chemio– i radioterapią... Gdy zachorowałam, miałam 24 lata. Guz był wielkości 17 centymetrów i dał już przerzuty na sąsiednie organy... Ale ja tak bardzo chciałam żyć!

Straciłam włosy, kondycję fizyczną i wszystkie oszczędności. Ambicje zawodowe zamieniły się w inny cel – przetrwać. Nie straciłam jednak woli walki i wiary, że wygram! Leczę się już pół roku i są duże postępy: udało się pokonać przerzuty, sam guz się znacznie zmniejszył. Jednak choroba jest brutalnym wrogiem i nie tak łatwo przezwyciężyć...

W moim przypadku niezbędna jest transplantacja szpiku, ale wszystko, co miałam, wydałam podczas poprzednich etapów leczenia. Nie mogę uwierzyć, że moje marzenie o życiu rozbije się o brak środków, dlatego proszę, błagam Was o pomoc! Na drodze do wyleczenia stoją pieniądze, których nie mam... A ja muszę wygrać! Tak bardzo chcę żyć... 

Alisa