Everyday life with diabetes...

47 lat z chorobą… To właśnie tyle mój tata zmaga się cukrzycą typu 1, czyli ze schorzeniem które powoduje, że trzustka nie produkuje insuliny i należy samodzielnie kontrolować poziom cukru w organizmie oraz podawać odpowiednie dawki insuliny. 

Zachorował gdy miał 11 lat. Młody chłopak kontra choroba - w tamtych czas temat tabu. Igły, strzykawki i częste wizyty w szpitalu… Tato nie miał beztroskiego dzieciństwa. Ze łzami w oczach wspomina ten najtrudniejszy dla niego czas. Na początku sam robił sobie zastrzyki wielorazowymi igłami, które przed każdym wkłuciem trzeba było gotować. To był koszmar, często robiły mu się ropnie i trafiał na szpitalny oddział. 

Z biegiem czasu pojawiały się nowe metody, które ułatwiały codzienność z chorobą, jednak życie cukrzyka wciąż jest trudne i uciążliwe. Mimo stałej kontroli tacie zdarzają się utraty przytomności, kilka razy musiałem ratować jego życie… 

Niestety prawie pięć dekad z chorobą spowodowało u mojego taty szereg powikłań, takich jak pogorszenie wzroku, neuropatia, zmiany w stawach i miażdżyca tętnic wieńcowych. Obecnie największym problemem są zaburzenia pamięci. Zapomina podać sobie insulinę lub nie pamiętając czy ją podał, robi to ponownie, co powoduje bardzo groźne sytuacje. Każdego dnia bardzo się o niego martwię. Odwiedzając rodzinny dom zastanawiam się w jakim stanie zobaczę tatę, a wychodząc z niego, biję się z myślami, czy to na pewno dobra decyzja, że zostawiam go bez opieki. 

W styczniu tego roku pojawił się przełom w leczeniu cukrzycy - jest nią pompa insulinowa z sensorem mierzącym co 5 minut cukier. To urządzenie, które uwzględnia aktualny poziom cukru we krwi. Samo wstrzykuje lub blokuje podawanie insuliny. Jest świetnym zastępstwem dla prawdziwej trzustki. Pompa pozwoliłaby tacie żyć bez stresu i niepewności o to, czy podał sobie insulinę oraz uniknąć przyszłych powikłań co pozwoli mu dłużej żyć! 

Sprzęt ten nie jest refundowany, a jego cena jest ogromna, całkowicie poza naszym zasięgiem. Chciałbym zdjąć z mojego taty, choć na chwilę, ciężar choroby i podarować mu spokojniejsze życie. Proszę, pomóż nam. Razem może się udać!

Syn Miłosz