Dla siebie i mojego syna chcę jak najdłużej walczyć o sprawność! Pomożesz mi?

Na świat przyszłam z niechcianym bonusem, przepukliną oponowo-rdzeniową. Jak w sercu każdych rodziców dziecka niepełnosprawnego, tak i w sercach moich początkowo gościł jedynie lęk. Dopiero z czasem jego miejsce zaczęła zastępować nadzieja, że uda mi się przeżyć życie tak, jak będę tego chciała. Ale od początku poruszam się na wózku inwalidzkim.

Niestety, dorastanie okazało się być dla mnie równią pochyłą. Stopniowo traciłam władzę nad nogami, niedowład postępował, przykurcze się zwiększały. Dzisiaj nie jestem w stanie stanąć samodzielnie ani na chwilę.

Mimo wszystko chcę być aktywna, chcę podjąć pracę, być mamą dla mojego syna, córką i pracownikiem. Jednak znalezienie pracy w mojej sytuacji jest bardzo trudne, jeśli nie graniczące z cudem.

Zwłaszcza że wizyty u lekarzy specjalistów, pod których opieką jestem, wymagają wyjazdów, czasami bardzo odległych. Co więcej, zdiagnozowano u mnie jeszcze angiopatię cukrzycową siatkówki. Nauczyliśmy się jednak żyć w tej miejscowości, która jest naszym małym światem.

Dzięki wsparciu mogłam jednak funkcjonować, a nawet pojechać na turnus rehabilitacyjny! Przechodziłam tam masaże, specjalistyczne kąpiele, ćwiczenia... Wszystko to przyniosło poprawę, ale pojawia się haczyk. Rehabilitację, leczenie i wizyty muszę kontynuować. By nie utracić progresu, potrzebuję również specjalistycznego sprzętu jak rowerek rehabilitacyjny.

Niestety przy mojej rencie, nie mam wystarczających środków, by pokryć wszystkie te koszty i jeszcze funkcjonować na co dzień. Wasze gesty i wsparcie już bardzo mi pomogło, dlatego postanowiłam jeszcze raz poprosić o pomoc. Skoro okno na świat już się dla mnie otworzyło, pomóżcie mi utrzymać je otwarte jak najdłużej.

Angelika