Skrajne wcześniactwo odebrało już zbyt wiele! Dziś Ania uczy się siadać, stawać na nóżki, gryźć, połykać... Pomożesz?

Nasza Ania jest krytycznie skrajnym wcześniakiem. Przyszła na świat w zaledwie 28. tygodniu ciąży i płaci za to słoną cenę... Od samego początku walczy. Najpierw, by przeżyć, a teraz, by życie, które wygrała, było jak najlepsze.

Spośród wielu trudności, z jakimi zmaga się córeczka, najbardziej uciążliwe jest mózgowe porażenie dziecięce oraz zespół rzekomoopuszkowy. Ograniczają jej tak podstawowe czynności, jak poruszanie się czy jedzenie... To, co dla innych dzieci jest codziennością, dla Ani stanowi największe marzenie!

Nigdy nie spodziewaliśmy się, że kiedyś będziemy cieszyć się z tak drobnych rzeczy, jak przełknięcie łyżeczki zupy, czy kilka sekund siedzenia z podparciem. Nie spodziewaliśmy się też tak wszechogarniającego strachu, który towarzyszy nam każdego dnia. Ania dzielnie uczestniczy w rehabilitacji – tam uczy się siadać, stawać na nóżki, gryźć, połykać. Specjaliści walczą o każdy jej ruch, pomagając również zmniejszać bolesne przykurcze.

Jesteśmy Wam bardzo wdzięczni za całą dotychczasową pomoc. Nasza walka jednak wciąż trwa... Widzimy kolejne efekty, które nadchodzą małymi kroczkami. Córcia coraz rzadziej krztusi się podczas jedzenia. To dla nas ogromna wygrana! Tak długo walczyliśmy, by sama mogła spożywać posiłki! Ania nie umie jeszcze samodzielnie usiąść, ale gdy jej w tym pomożemy, potrafi coraz dłużej wytrzymać w tej pozycji. Dzięki temu może oglądać świat z nowej perspektywy. 

Codziennie widzimy heroiczną pracę naszego dziecka. Jak wszyscy rodzice, chcemy zrobić wszystko, co w naszej mocy, by ją wesprzeć. Boimy się, jak będzie wyglądała przyszłość naszej córeczki! Ania ma szansę na poprawę sprawności dzięki dalszej terapii komórkami macierzystymi. Niestety, jej koszt jest ogromny i przekracza nasze możliwości finansowe.

Dlatego z całego serca prosimy o pomoc! Bądźcie z Anią dalej! Każda złotówka przybliża ją do szansy na lepsze życie. Każdy gest wsparcia to dla naszej córeczki krok w stronę życia z mniejszym bólem, większą samodzielnością i odrobiną dziecięcej beztroski.

Rodzice