Fibrotomia dla Antosia

Kiedyś lubiliśmy niespodzianki. A już najbardziej te spodziewane, gdy pokazały się dwie kreski na teście ciążowym. Te dwie kreski zapoczątkowały radość, która rosła z każdym tygodniem,  tak jak rósł brzuch. Radosną falę niespodzianek przerwał jeden dzień – 26 lutego 2014 roku. Dzień narodzin Antosia.

Wcześniaki obchodzą urodziny dwa razy. Pierwsze to ta niespodzianka, po której już większość rodziców niespodzianek nie lubi – bo za wcześnie, bo od tej pory w ich życiu pojawia się strach, którego wcześniej nie znali. Drugie to planowany termin narodzin, o którym zazwyczaj się zapomina, bo spędza się go w szpitalu – wciąż w szpitalu, chociaż mijają kolejne miesiące.

Antoś urodził się niespodziewanie w 32 tygodniu ciąży. Odeszły mi wody, próbowałam urodzić sama, siłami natury, ale nie dałam rady. Cesarka, piękny malutki chłopiec, buzi w czółko, kilka słów szeptem: „wszystko będzie dobrze, synku. Mama tu jest.”  Ja byłam, ale za chwilę mogło nie być już Antosia. Zaledwie 1 punkt dostał. Ciężkie niedotlenienie. Reanimacja trwała 25 minut. Krwawienie w główce. Drgawki. On jechał do innego szpitala, a my za nim. Był w ciężkim stanie, z licznymi wylewami, dużym krwiakiem po prawej stronie główki. Zaczął tracić oddech – został zaintubowany. Drżał jakby z zimna, a to były napady drgawkowe, niszczące pomału to, co w jego główce jeszcze nie było zniszczone.

23 dzień życia Antosia – w końcu rozintubowany. 30 dzień życia Antosia – pierwszy raz poza inkubatorem leżał w swoim łóżeczku. Sama uczyłam go jeść butelką, bo umiał tylko przez sondę. Mówiłam do niego, jak to będzie, gdy będziemy w domu, chociaż nie było z synkiem żadnego kontaktu. 49 dzień życia Antosia – wypis do domu, opuszaliśmy szpitalne mury, nie wiedząc, co będzie dalej. Powiedziano nam, że synek będzie roślinką, że będzie tylko leżał. I tak było – przez pół roku leżał.

Pierwszy uśmiech na naszych twarzach pojawił się, gdy zobaczyliśmy pierwsze oznaki tego, że Antoś zaczyna reagować. Zaraz po tym pojawił się też pierwszy uśmiech na twarzy Antosia – podczas rehabilitacji zaczął się uśmiechać, ruszać nóżkami, rączkami, zauważać świat i ludzi. Trwało to długo, ale warto było czekać.

A teraz – nasz prawie czterolatek  jest już przedszkolakiem. Chciałabym, żeby chodził do przedszkola na własnych nogach, bo jego 20 kg odczuwam podwójnie - jest bardzo dużym dzieckiem – ma 115 cm wzrostu. Męczymy się podróżami pociągami, bo nie mamy samochodu, a do autobusu sama nie daję rady z nim wejść bez pomocy innych osób. Łatwiej by było, jakby chodził. Rehabilitacja działa cuda i wiara też działa cuda! W marcu mamy możliwość wyjechania na fibrotomię na Ukrainę – dzięki zabiegowi Antoś może w końcu zacznie chodzić. Po zabiegu potrzebna jest też rehabilitacja, żeby wypracować efekty i je zatrzymać.

Prosimy o pomoc naszemu wyjątkowemu synkowi, który potrafi naśladować odgłosy zwierząt, powie alfabet do „r”,  ale parę liter zgubi, lubi muzykę i piosenki dla dzieci. Oczywiście umie też fochy strzelać i obrażać się, lubi być w centrum zainteresowania, ale nie lubi innych dzieci, nie umie się z nimi bawić. Wierzymy, że z Waszą pomocą Antoś zrobi pierwszy krok, bardzo chcemy Wam pokazać jak chodzi, więc za każdą pomoc już teraz dziękujemy.