Dopóki Artur walczy, dopóty jest nadzieja na jego godne funkcjonowanie. Prosimy pomóż mu w tym!

Artur od urodzenia zmaga się z autyzmem wczesnodziecięcym i znacznym upośledzeniem umysłowym. Dziś, pomimo że stał się pełnoletni jego stan, zamiast się poprawiać lub chociaż stanąć w miejscu, niestety się pogarsza. Dla mnie jako mamy nie ma większego cierpienia niż patrzenie na swoje niepełnosprawne dziecko…

Gdy Artur miał roczek, powiedział po raz pierwszy: mama, tata, babcia. Od tamtej pory nie powiedział nic więcej! Do dziś porozumiewamy się z synem jedynie za pomocą mimiki i gestów. 

Mimo że skończył 19 lat, nadal potrzebuje pomocy 24 godziny na dobę. Jest niesamodzielny, a do tego nadpobudliwy. Kojąco wpływa na niego ruch na świeżym powietrzu. Zmęczenie go uspokaja. Lubi chodzić po górach, jednak to morze skradło jego serce. Kontakt z wodą go wycisza i zaczyna się wtedy lepiej zachowywać.

Niestety coraz częściej pojawiają się u niego problemy zdrowotne. Przez konieczność przyjmowania lekarstw przeciwpadaczkowych oraz psychotropowych na schizofrenię, jego wątroba nie jest już w stanie normalnie pracować. Od pewnego czasu podczas badań wychodzą mu podwyższone parametry wątrobowe. 

Kolejnym problemem przez stosowanie leków jest leukopenia polekowa. Jest to o tyle niebezpieczne, że osłabia pracę układu odpornościowego. W efekcie może prowadzić do zwiększenia liczby infekcji, których jego organizm nie będzie w stanie zwalczyć.

To wszystko stwarza, że czujemy się jak w błędnym kole! Nie możemy odstawić leków, a ich przyjmowanie pogarsza stan Artura… Walczymy jednak dalej. Szukamy sposobów, aby stosować leczenie i terapie jak najmniej dla niego inwazyjne a równocześnie poprawiające jego stan i samopoczucie.

Dlatego zwracamy się ponownie o pomoc do ludzi o wielkich sercach, którzy wspomogą sfinansować dalsze drogi leczenia Artura. Tylko z Waszą pomocą będę mogła zapewnić synowi w miarę spokojne i szczęśliwe życie.

Marta, mama Artura