Medycyna skazywała mnie na śmierć, ale ja postanowiłem walczyć! Mam szansę chodzić samodzielnie – POMÓŻ!

Kiedy przyszedłem na świat, lekarze dawali mi minimalne szanse na przeżycie. Medycyna skazywała mnie na śmierć, ale ja postanowiłem walczyć. Dziś jestem dorosłym mężczyzną, który każdego dnia toczy bój o swoje zdrowie i samodzielność.

Żyję z mózgowym porażeniem dziecięcym – diagnozą, która sprawia, że każda czynność, nad którą zdrowy człowiek nawet się nie zastanawia, dla mnie jest barierą pełną bólu i wysiłku. To nie tylko cierpienie fizyczne, ale i psychiczne...

Wiem, że moja historia, może być motywacją dla innych. Rehabilitacja i ćwiczenia sprawiają mi ból, ale wykonuje je z radością, bo dzięki nim, mogę kiedyś być samodzielnym człowiekiem. To moja misja. Niestety wiem, że nie wszystko zależy ode mnie.

Walka o moje zdrowie, sprawność i przyszłość trwa całe moje życie. Dzięki Waszej dotychczasowej pomocy udało mi się osiągnąć naprawdę wiele. Wstałem z wózka i zacząłem chodzić! Przy pomocy balkonika albo kul, ale to i tak dla mnie niewyobrażalny sukces. Niestety, los postawił na mojej drodze kolejne trudności, którym musiałem stawić czoła.

Doszło u mnie do uszkodzenia obu stóp, co wywoływało ogromny ból. Wszystko to, co wypracowałem z tak ogromnym wysiłkiem… zdawało się wymykać z moich rąk. Wiedziałem, że nie mogę się poddać – że muszę walczyć z podwójną mocą, siłą i determinacją. W maju 2024 roku przeszedłem rekonstrukcję pierwszej stopy. Przez parę miesięcy byłem „uziemiony”, a przez kolejne trwała intensywna rehabilitacja. To jednak nie koniec... 

Czekają mnie następne zabiegi: rekonstrukcja drugiej stopy, usuwanie haluksów oraz – jako ostatnia – operacja bioder. To długie miesiące, a nawet lata bólu, wyrzeczeń, ograniczeń i pracy. Nie poddaję się jednak i z całego serca chcę przebyć tę drogę, ponieważ na jej końcu czeka to, czego wypatrywałem przez całe swoje życie – sprawność.

Po tych licznych operacjach i intensywnej rehabilitacji mam szansę chodzić samodzielnie! Mam szansę zrobić to, czego nigdy nie mogłem – wejść samodzielnie do samochodu, iść na spacer czy do sklepu o własnych nogach! 

Nie brakuje mi siły, woli czy zaangażowania. Brakuje mi jednak pieniędzy, by pokryć niezbędne wydatki związane z walką o zdrowie. Proszę Was, wyciągnijcie do mnie pomocną dłoń i wesprzyjcie… jeszcze ten jeden raz. Wierzę, że dzięki Wam mam szansę dotrzeć na metę tego maratonu – maratonu o zdrowie, sprawność i samodzielność. 

Artur