Całe życie walczyłam o sprawność – Dziś toczę bitwę o kręgosłup! Pomóż!

Moją życiową misją od początku było nauczyć się żyć z niepełnosprawnością, zaakceptować ją i mimo wszystko spełniać swoje marzenia. Urodziłam się bez lewego przedramienia i bardzo długo pracowałam na to, abym była samodzielna. Udało się. Ze względu na to, że nie mam lewego przedramienia, na stałe przyznano mi umiarkowany stopień niepełnosprawności. 

Po dłuższym czasie udało mi się znaleźć pracę i pracuję jako rejestratorka medyczna w przychodni zdrowia. Ale brak lewego przedramienia to nie tylko nieestetyczny defekt, który można ukryć pod długą bluzą. Brak ręki sprawia, że moje ciało się wykrzywia. Uciekający do przodu lewy bark oraz podwyższona lewa strona powodują ból kręgosłupa, który narasta każdego dnia. 

Coraz częściej pojawiają się także bóle lewego kikuta, który robi się gorący i czerwony. Stwierdzono w nim bóle neuropatyczne. Zbyt mocno obciążona prawa strona sprawia, że moje ciało może w znaczny sposób się zniekształcić. Protezowanie lewej ręki oraz stała rehabilitacja jest jedyną skuteczną metodą, która uchroni moje ciało przed postępującym skrzywieniem kręgosłupa. 

Mam ponad 30 lat, wspaniałych rodziców oraz starszego brata. Czuję, że przez całe życie musiałam coś udowadniać: sobie, że mimo ograniczeń, jestem w stanie dać radę i wykorzystać życie najlepiej jak potrafię oraz innym, że mimo braku lewej ręki, wcale nie jestem gorsza i słabsza. Nie było łatwo. Wkładałam w to godziny, tygodnie i miesiące ciężkiej pracy. 

Czynności, które innym przychodzą z łatwością, takie jak wiązanie butów, obcinanie paznokci u rąk i nóg, krojenie chleba, obieranie warzyw, upinanie włosów, dla mnie pozostają olbrzymim wyzwaniem. Każdego dnia potrzebuję częściowej pomocy innych osób. Wyzwanie stało się moim drugim imieniem. Dopóki zdrowie mi pozwalało, uprawiałam sport, biegałam w zorganizowanych grupach, jeździłam na rowerze...

Od niedawna trenuję. Główne cele treningów to poprawa stanu zdrowia i ogólnej wydolności fizycznej, zwiększenie siły, wytrzymałości, nabycie umiejętności funkcjonowania w grupie, aktywizacja sportowa i społeczna, a także rehabilitacja poprzez ten sport.

Zajęcia jak aktywna rehabilitacja, elementy terapii psychologicznej, konsultacje dietetyczne, zajęcia logopedyczne, trening samodzielności, trening uważności, zajęcia siłowo-wytrzymałościowe... W poniedziałki oraz w czwartki mam godzinę rehabilitacji z fizjoterapeutkami i fizjoterapeutami i sukcesywnie ćwiczę każdą partię ciała, lecz w marcu 2025 roku kończy się projekt finansowany z PFRON.

Dzięki stałej zapewnionej i systematycznej rehabilitacji mój kręgosłup się nie wykrzywia. Nie chcę się poddać! Uważam, że ograniczenia i przeszkody to nie powód, aby się zatrzymywać, ale motywacja do poszukiwania rozwiązania. Długo starałam się radzić sobie sama. Jeżeli chodzi jednak o kwestie finansowe, jest to dla mnie bardzo duża przeszkoda. Dofinansowanie protezy sportowej nie wystarczy na pokrycie kwoty. Mam rok czasu na uzbieranie i zrobienie oraz zakup.

Nie walczę o swój wygląd, ale o zdrowie i sprawność. Póki jest jeszcze czas, muszę zadbać o kręgosłup. Jeżeli i on ulegnie uszkodzeniu, moje życie jeszcze bardziej się skomplikuje… Proszę o pomoc, bo wiem, że tylko z Wami jestem w stanie zebrać taką sumę pieniędzy.

Joanna