By nie ugiąć się pod ciężarem cukrzycy!

Życie z przewlekłą chorobą jest jak spacer po polu minowym. Nawet na chwilę nie można stracić uwagi, nawet na chwilę nie można odpuścić, bo konsekwencje okazałyby się potworne.

Na cukrzycę insulinozależną choruję już od 19 lat. Przez ten czas trochę nauczyłam się z nią żyć, poznałam lepiej swój organizm i rozumiem jego potrzeby, jednak to wcale nie znaczy, że moja codzienność jest łatwiejsza. Wciąż walczę, wciąż z różnym skutkiem.

Życie z cukrzycą to nieustanna kontrola stanu zdrowia, to ciągłe mierzenie stężenia glukozy we krwi. To rygorystyczna dieta, której muszę przestrzegać każdego dnia. Świadomość, że tej choroby nie da się wyleczyć, że już do końca życia będę musiała się z nią zmagać, jest paraliżująca. 

Mimo że dbam o siebie, nie wszystko jestem w stanie przewidzieć. Jestem osłabiona latami zmagań z chorobą i bardzo boję się, że będzie tylko gorzej, a nie mam jeszcze trzydziestu lat! Chciałabym po prostu żyć! Bez strachu, bez bólu i bez ograniczeń. 

Pomóc może mi w tym pompa insulinowa, za pomocą której mogłabym mierzyć poziom cukru i zapobiegać jego nagłym wahaniom. Jednak mimo, że sprzęt ten jest mi tak bardzo potrzebny, jest jednocześnie całkowicie poza moim zasięgiem. Boję się, że sama nigdy nie będę mogła pozwolić sobie na jego zakup... Proszę, pomóż mi!

Beata