Walka o Blankę zaczęła się już w pierwszych chwilach jej życia! Prosimy o szansę na lepsze jutro!

Z wielką radością wyczekiwaliśmy dnia, w którym powitamy naszą córeczkę na świecie. Zanim jeszcze mogliśmy wziąć ją w ramiona, wiedzieliśmy, że zrobimy wszystko, by była szczęśliwa. Niestety nawet nasza miłość nie uchroniła jej przed tym, co się wydarzyło...

Blanka urodziła się już 31. tygodniu ciąży przez cesarskie cięcie. Ważyła tylko 1850 g i mierzyła 40 cm. Co więcej, pojawiło się też tak wiele komplikacji, że aż trudno je wszystkie wymienić. Ciężka zamartwica urodzeniowa, niewydolność oddechowa, retinopatia wcześniaków, niedokrwistość, ubytek przegrody przedsionkowej... To tylko część z nich!

Nasze maleństwo trafiło na OIOM i wymagało wsparcia respiratora. W kolejnych dniach stan córeczki się pogarszał, doszły nam drgawki i martwicze zapalenie jelit. Dodatkowe badania główki potwierdziły też zmiany, które mogły odpowiadać ciężkiemu niedotlenieniu. Nie życzymy nikomu tego, co przeszliśmy w tamtych chwilach. To był strach, jakiego dotąd nie znaliśmy...

Nie mogliśmy zrozumieć, dlaczego to wszystko spotkało naszą Blankę... Każdy dzień wyczekiwania na jakąkolwiek poprawę wydawał się trwać wieczność. Dopiero po 63 dniach od porodu mogliśmy zabrać ją po raz pierwszy do domu. Niestety nie zakończyło to naszych zmartwień – w tamtej chwili rozpoczęliśmy kolejny etap naszej walki!

Nasza córeczka od samego początku zmaga się z zaburzeniami napięcia mięśniowego, trudnościami w karmieniu, problemami z przełykaniem. Przez to ma słaby przyrost masy ciała, musi korzystać z sondy. Stwierdzono też u niej wadę wzroku, przez co nosi na co dzień okularki. Dodatkowo w styczniu 2026 roku otrzymaliśmy kolejną trudną diagnozę – Zespół Westa.

Przez to wszystko nasza codzienność nie jest łatwa. Zamiast w spokoju wspólnie przeżywać kolejne miesiące, my już godziny spędziliśmy w gabinetach lekarskich i salach szpitalnych. Od października 2025 roku chodzimy na rehabilitację, ale i tak widzimy, że Blanka rozwija się wolniej niż jej rówieśnicy. Mając 11 miesięcy, nadal nie udało jej się usiąść samodzielnie.

Jako rodzice zrobimy wszystko, aby jej pomóc. Wciąż szukamy nowych form wsparcia, wspólnie pokonujemy kolejne wyzwania. Do dalszej walki potrzebujemy jednak stałego wsparcia wielu specjalistów, odpowiedniego leczenia i tak kluczowej rehabilitacji. Mamy nadzieję, że dzięki temu nasza córeczka będzie miała szansę na lepsze jutro.

Niestety już teraz widzimy, że koszty tego wszystkiego są po prostu ogromne. Z miesiąca na miesiąc pojawiają się nowe wydatki i mówiąc wprost – coraz trudniej nam im sprostać samodzielnie. Dlatego przychodzimy do Was i zwracamy się z wielką prośbą o wsparcie. Za każdą, nawet najmniejszą wpłatę, udostępnienie zbiórki i dobre słowo będziemy Wam bardzo wdzięczni!

Rodzice Blanki