Pomóż mi, bym mogła wygrać z rakiem jajnika❗️

Rak jajnika to jeden z najbardziej podstępnych zabójców. Długo nie daje żadnych symptomów, usypia czujność, by wykorzystać ten czas, dać przerzuty, rosnąć w siłę i zabijać w okrutny powolny sposób. Dziś medycyna może o wiele więcej niż kilkadziesiąt lat temu, wciąż jeszcze przegrywa z tą podstępną chorobą! Co zrobić, kiedy nie można definitywnie wygrać? Trzeba walczyć i wyrywać tej chorobie każdy dzień, tydzień, miesiąc i nigdy się nie poddawać...

W maju 2021 r. źle się poczułam, miałam dolegliwości bólowe brzucha. Zgłosiłam się na wizytę do lekarza ginekologa. Badania (usg, marker nowotworowy Ca 125) wykazały, że mam nowotwór jajnika. Lekarz ginekolog – onkolog skierował mnie w trybie pilnym do szpitala do Poznania, gdzie 28 maja 2021 r. przeszłam radykalną operację ginekologiczną. Wynik histopatologiczny nie pozostawiał złudzeń. Okazało się, że mam nowotwór złośliwy.

Dnia 24 czerwca 2021 r. rozpoczęłam chemioterapię – (6 wlewów w odstępach 3-tygodniowych). Chemioterapia przebiegła bezproblemowo, co nie znaczy, że bez skutków ubocznych w postaci: wypadnięcia włosów, nudności, złego samopoczucia i niedokrwistości. Po zakończonym leczeniu, które trwało do 7 października 2021 r., miałam nadzieję, że już wszystko będzie dobrze. Powoli wracałam do sił, wyniki krwi stopniowo się poprawiały, a ja myślałam, że rak już nie wróci, że został pokonany.

Niestety, po 11 miesiącach nastąpił nawrót choroby. I znów rozpoczęły się co 3-tygodniowe wyjazdy do szpitala. Chemioterapia trwała od 29 września 2022 r. do 10 stycznia 2023 r. Jednak to nie był koniec moich zmagań, rak nie odpuszczał i druga wznowa przyszła po 8 miesiącach, czyli we wrześniu 2023 r.

Przeszłam kolejne cykle chemii, które zakończyły się niedawno, bo 13 lutego br. Istnieje możliwość dalszego mojego leczenia lekiem nowej generacji – Inhibitorem PARP, który niestety w chwili obecnej nie jest refundowany. Koszt 28-dniowego leczenia znacznie przekracza moje możliwości finansowe, gdyż wynosi 24 tysiące złotych.

Proszę wszystkich ludzi dobrej woli o pomoc. Każda, nawet najmniejsza kwota, da mi szansę na przedłużenie życia. Mam czworo dzieci. Chciałabym móc uczestniczyć jeszcze w ich życiu, widzieć jak zakładają rodziny, wychowują swoje dzieci i po prostu im pomagać jako mama i babcia. Lubię wycieczki, piesze wędrówki, szczególnie po górach, spacery po okolicy. Chciałabym nadal to kontynuować. W ostatnich latach, zanim przyszła choroba, pracowałam z dziećmi i młodzieżą w szkolnym wolontariacie (jestem nauczycielem). Organizowaliśmy i wspieraliśmy różne akcje charytatywne. Teraz sama potrzebuję pomocy i dlatego o nią proszę.