Lekarze nie dawali naszej córeczce żadnych szans na przeżycie. Dziś walczymy o jej zdrowie! POMÓŻ!

Komplikacje zaczęły się już podczas ciąży, której przebieg był dramatyczny. Wystąpił zespół HELLP, cukrzyca ciążowa i wielowodzie, które z każdym dniem coraz bardziej się nasilały. W styczniu zeszłego roku trafiłam na oddział. Dostałam drgawek, wdała się sepsa. Usłyszałam od lekarzy „Jeśli teraz nie zakończymy ciąży, Pani również umrze”. Zaczęła się walka o dwa życia – moje i naszej córeczki. 

Carmen przyszła na świat w 26. tygodniu ciąży, ważąc zaledwie 945 gramów – mniej niż torebka cukru! Była maleńka i krucha. Od pierwszych chwil dzielnie walczyła o oddech, o bicie serca. Po porodzie lekarze od razu zabrali córeczkę do inkubatora. Przez ponad trzy miesiące była podłączona do respiratora i CPAP-u. Przeszła wylewy II stopnia do mózgu, miała przetaczaną krew, liczne zabiegi i badania. Dopiero po prawie czterech miesiącach mogliśmy przytulić nasze dziecko! Wtedy wróciliśmy z naszym małym szczęściem do domu.

Potem padł kolejny cios – przyszły wyniki badań genetycznych. Nasza córka cierpi na mutację genową, która powoduje poważne opóźnienie rozwoju oraz padaczkę. Carmenka nie rozwija się tak jak inne dzieci. Widzimy, że chce, że próbuje, ale brakuje jej sił, jest za słaba. 

Ataki padaczki u Carmenki są bardzo częste. Córeczka cierpi na padaczkę wyłączającą. Podczas ataku zapatruje się w jeden punkt, nie reaguje, a jej malutkie ciało robi się takie wiotkie i bezsilne. Ten widok rozrywa nas na miliony kawałków. Czasem ataki są tak silne i przerażające, że musimy niezwłocznie udać się do lekarza. Za każdym razem okropnie boimy się o córeczkę!

Rzeczywistość, która teraz nas otacza, jest niesamowicie przytłaczająca. Tak trudno się do niej przyzwyczaić. Wciąż uczymy się, na czym polega choroba naszej córeczki. Czytamy o niej, dowiadujemy się, w jaki sposób reagować, jak możemy jej pomóc. Carmenka potrzebuje stałej uwagi. Nie może zostać sama choćby na chwilę. Musimy cały czas przy niej być, czuwać, czy nie dzieje się nic złego. 

Córka cierpi również na retinopatię wcześniaczą, która doprowadziła do niedowidzenia, oczopląsu i zeza. Rozwój psychoruchowy jest mocno opóźniony – potrzebuje intensywnej, regularnej rehabilitacji. Fizjoterapia w ośrodku NFZ odbywa się tylko raz w tygodniu. To zdecydowanie za mało. Oprócz tego ćwiczymy z córeczką w domu – co najmniej pięć razy dziennie. 

Konieczne są także kosztowne badania genetyczne oraz wsparcie specjalistów: neurologa, kardiologa, fizjoterapeuty. Oprócz tego pragniemy zadbać o wzrok córeczki. Niestety, w mieście, w którym mieszkamy, nie jest dostępna tak wykwalifikowana opieka medyczna. Koszty dojazdów i prywatnych wizyt są ogromne, a nasze możliwości finansowe – mocno ograniczone. 

Dziś już wiemy, że nie poradzimy sobie sami. Dlatego zwracamy się do Was, ludzi dobrych serc, z prośbą o pomoc. Jesteście naszą nadzieją. Każda złotówka, każde udostępnienie, każda forma wsparcia to krok w stronę życia, które może być lepsze, spokojniejsze, godne. Prosimy, pomóżcie naszej córeczce!

Rodzice