Czas ucieka❗️Tylko PILNA operacja uwolni Damiana od potwornego bólu! Pomóż❗️

Damian przyszedł na świat 4 lipca 2010 roku w 41. tygodniu ciąży. Niestety podczas porodu doszło do poważnych komplikacji. Dzień, na który tak długo czekałam, nie był pełen łez radości, ale strachu – o życie mojego synka! Zdiagnozowano u niego mózgowe porażenie dziecięce i lekooporną padaczkę.

Nasza codzienność to nieustanne czuwanie. Poranek zaczyna się od sprawdzenia, czy noc minęła bez napadu. Potem karmienie przez PEG, rehabilitacja, układanie w gorset, który ma chronić jego kręgosłup, choć wiem, że bywa dla niego niewygodny. Każda czynność wymaga delikatności i siły jednocześnie. Noszę go ostrożnie, jakby był z porcelany, choć to przecież mój dorastający syn. 

Najbardziej bolą mnie chwile, gdy patrzę na niego i widzę, jak bardzo się stara. Uśmiecha się do mnie, mimo że wiem, że coś go boli. Przytula się, jakby chciał mnie pocieszyć. To on dodaje mi odwagi, choć to ja powinnam być jego oparciem. Czasem w nocy, gdy wszyscy śpią, pozwalam sobie na łzy – ciche, żeby go nie obudzić. Boję się przyszłości. Boję się, czy będę miała dość siły, by zawsze zapewnić mu wszystko, czego potrzebuje.

W lutym 2026 roku stan Damiana znacznie się pogorszył. Widziałam, jak jego drobne ciało nie radzi sobie z bólem, jak szybciej się męczy, jak każdy ruch kosztuje go więcej, niż powinien kosztować dziecko. Skolioza postępowała, a utrzymanie go w prawidłowej pozycji stanowiło ogromne wyzwanie. Na szczęście dzięki Waszej pomocy udało mi się zakupić dla niego specjalistyczny wózek inwalidzki, który pomaga nam w przemieszczeniu się w bezpieczny i komfortowy sposób oraz w utrzymaniu syna w odpowiedniej pozycji siedzącej.

Dziś przed nami kolejne wyzwanie – pilna operacja przywodzicieli kończyn dolnych, która może zmniejszyć cierpienie Damiana i dać szansę mu na dalszą rehabilitację. Napięcie mięśni jest tak silne, że każda próba pionizacji kończy się płaczem z bólu. Mój syn nie jest już w stanie bezpiecznie stać. Bezradnie patrzę, jak cierpi, a łzy lecą mu po policzkach podczas ćwiczeń, które kiedyś dawały nadzieję. Najgorsze są chwile, kiedy Damian patrzy na mnie wzrokiem przepełniony bólem, a ja nie mogę mu go zabrać...

Dla większości z nas postawienie kilku kroków to coś oczywistego. Dla Damiana nawet próba wyprostowania nóg wiążę się z niewyobrażalnym cierpieniem. Lekarze nie mają wątpliwości – operacja MUSI odbyć się najpóźniej we wrześniu. To nie jest zabieg, który można bez końca odkładać. Każdy kolejny tydzień zwłoki oznacza postępujące przykurcze, coraz większy ból i ryzyko, że Damian utraci kolejne szanse na skuteczną rehabilitację. Czas działa na naszą niekorzyść.

Dziś kolejny raz staję przed Wami i błagam o pomoc. Jesteście moją ostatnią deską ratunku. Bez Waszego wsparcia nie będę w stanie uratować mojego syna od potwornego bólu! Każda jego łza rozdziera moje serce na pół... Do września zostało niewiele czasu. Dla Damiana każdy dzień ma znaczenie. Każda wpłata i każde udostępnienie to dla nas nadzieja, że zdążymy.

Mama Damiana, Kasia