Walczę nie tylko o zdrowie, lecz także o to, by mój syn nie zobaczył we mnie kogoś, kto się poddał... Pomóż!

Jeszcze kilka lat temu moje życie było pełne ruchu, planów oraz zwykłej pewności, że jutro będzie podobne do dziś, aż jeden przypadkowy rezonans otworzył drzwi do świata, w którym nic już nie jest oczywiste.

Z dnia na dzień ciało zaczęło odmawiać posłuszeństwa, dłonie drętwiały, nogi traciły siłę, a zawroty głowy sprawiały, że każdy krok stawał się ryzykiem. Diagnoza choroby neurologicznej spadła na mnie jak wyrok, a kolejne rzuty choroby zabrały włosy, energię oraz godność, zamieniając mnie w osobę, która uczyła się chodzić na nowo.

Sterydy, szpitale, igły oraz strach stały się codziennością, a ja walczyłam nie tylko o zdrowie, lecz także o to, by mój syn nie zobaczył we mnie kogoś, kto się poddał. Gdy pandemia ponownie obudziła chorobę, wrócił ból, słabość oraz lęk, że to, co udało się odbudować, znów rozsypie się w jednej chwili.

Nie mogę pracować jak dawniej, bo długie siedzenie albo wysiłek niszczą kręgosłup oraz pogłębiają neurologiczne objawy, dlatego żyję na granicy wytrzymałości, łącząc rentę z kilkoma dniami pracy w miesiącu. Rehabilitacja jest jedyną drogą, która pozwala mi utrzymać sprawność oraz samodzielność, bez niej każdy tydzień cofa mnie o kolejne kroki.

Każda wizyta u specjalisty to dla mnie nadzieja, że nie obudzę się w ciele, które już mnie nie posłucha. Koszty tej walki są jednak większe niż moje możliwości, a strach przed utratą tego, co jeszcze mam, odbiera mi sen. Proszę o pomoc, bo tylko dzięki wsparciu mogę dalej walczyć o życie, w którym będę mogła być mamą, a nie pacjentką skazaną na bezradność.

Dominika