Życie, które zdominował ból... Proszę, pomóż mi pokonać endometriozę!

Endometrioza to choroba, na którą nie ma lekarstwa. Choroba, która zostanie ze mną do końca życia. Choroba, pod którą trzeba podporządkować codzienność i tak naprawdę nauczyć się żyć z bólem. Choroba, która nie wiadomo kiedy przyjdzie i z której strony zaatakuje.

Nie byłam przygotowana na takie życie. Niedawno dowiedziałam się od lekarza, że tak zaawansowany stopień endometriozy rozwijał się u mnie przez około 12 lat. Ja o chorobie wiem od lat 4. Tyle czasu straciłam na złe diagnozy, przeszłam przez ręce około dwudziestu lekarzy, którzy nie widzieli choroby. Straciłam mnóstwo pieniędzy, czasu, łez…

Choroba, z którą mierzę się każdego dnia, nadal się pogłębiała, a operacja nic nie dała... Zanim doszłam do tego, że niestety nasz system zdrowotny nie poradzi sobie z tego typu operacją pod względem finansowym oraz do której potrzebni są specjaliści zajmujący się tą chorobą, straciłam mnóstwo czasu... 

Endometrioza rozwinęła się na tyle, że zajęła wiele narządów wewnętrznych, tworząc na nich ogromne zrosty i guzy. Spowodowało to ich dysfunkcje. Jelita, z których podczas operacji będzie musiała być wyłoniona stomia, pęcherz moczowy, odbyt, zatoka Douglasa, jajniki, jajowody... W moim brzuchu jest jeden wielki kokon! 

Endometrioza nie powoduje tylko bólu. Czuję się wykluczona z życia zawodowego, prywatnego, społecznego... Boję się, że choroba zabierze mi możliwość bycia mamą. Bez bardzo kosztownej operacji moje życie zmienia się w koszmar fizyczny i psychiczny.

Wiedza o tym, że  choroba może mi odebrać jedna z najpiękniejszych i najcenniejszych rzeczy, jaką jest macierzyństwo, boli najbardziej. Nie dopuszczam do siebie tego możliwości, Proszę, pozwól mi uwolnić się ze szponów choroby, od bólu i codziennych ograniczeń. Daj mi szansę na normalne życie!

Dominika