Operacja OSTATNIM RATUNKIEM! Bez niej ból nigdy nie zniknie!

Dziękuję za Twoją dotychczasową pomoc, która pomogła mi w trudnym momencie mojego życia.

Niestety to jeszcze nie koniec…

Moja historia: 

Od 5. lat jestem osobą niepełnosprawną. Ból towarzyszy mi przez całą dobę i uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Najbardziej wzmaga się podczas siedzenia i stania. Dlatego większość czasu spędzam sama w domu, przykuta do łóżka. 

Wszystkie zastosowane dotychczas metody leczenia zawiodły. Farmakoterapia, rehabilitacja, blokady nerwów, termolezje, kroplówki okazały się bezskuteczne. Przeprowadzone zabiegi: laparoskopia ognisk endometrialnych, embolizacja żył jajnikowych, wenoplastyka żyły nerkowej jedynie pogorszyły mój stan. 

To po embolizacji pojawiły się poważne problemy z siedzeniem, a po laparoskopii zmagam się z dużymi powikłaniami w postaci braku regeneracji tkanki łącznej oraz zrostów narządów. Ponieważ wykorzystałam wszystkie dostępne w Polsce metody leczenia, lekarze ostatecznie przyznali, że nie potrafią mi pomóc. Towarzyszące mi poczucie bezradności i bezsilności z czasem przerodziło się w depresję.

Dopiero w klinice w  Szwajcarii pojawił się cień nadziei na poprawę mojego losu. Przeprowadzono tam holistyczną diagnostykę, wykazując, że to zespół Ehlersa-Danlosa o typie naczyniowym (VEDS) stanowi przyczynę moich dolegliwości bólowych. VEDS to genetyczna choroba tkanki łącznej, nieuleczalna, postępująca i zagrażająca życiu. Stanowi ona również wyjaśnienie moich innych objawów chorobowych, takich jak zespół chronicznego zmęczenia, zapalenie stawów, fibromialgia, zespół jelita drażliwego, zespół Sjogrena, anemia, hipoglikemia reaktywna, żylaki przymacicz, dysautonomia. 

Lekarz przyznał, że nie jest w stanie mnie wyleczyć z zespołu Ehlersa-Danlosa. Może jednak uśmierzyć mój ból, a przez to znacząco poprawić jakość mojego życia. Ratunkiem jest przeprowadzenie operacji dekompresji nerwów sromowych i kulszowych z jednoczesnym zamknięciem poszerzonych naczyń. 

Operację trzeba przeprowadzić jak najszybciej z uwagi na zjawisko sensytyzacji ośrodkowej. Im dłużej bowiem przebywa się w bólu, tym większe nieodwracalne zmiany zachodzą w mózgu. Wtedy nawet jeśli źródło bólu zostanie odcięte, będzie już za późno – ból utrwali się na dobre w pamięci komórkowej. 

Niestety koszty takiej operacji są bardzo wysokie. Pomimo usilnych starań nie jestem w stanie samodzielnie opłacić tak ogromnej kwoty. Dlatego proszę Cię o pomoc. 

Codzienne zmaganie się z bólem, postępująca frustracja i bezsilność wpędziły mnie w depresję. Życie stało się ciężarem i smutną koniecznością. Teraz marzę o najzwyklejszych rzeczach. O tym, by znów móc jeździć na rowerze. By jeszcze kiedyś założyć dżinsy. Wyjść do kina, do kawiarni. By nie bolało tak mocno przez cały czas.

Średnia długość życia osób chorujących na naczyniowy zespol Ehlersa Danlosa wynosi 51 lat. Ja w listopadzie skończyłam 42 lata. Nie wiem, ile jest mi przeznaczone być na tym świecie. Bardziej od czasu, cenię jednak jego jakość. Pomóż mi ją odzyskać i ponownie czerpać radość z życia. Dziękuję za Twoją życzliwość i wsparcie mnie w tak trudnym czasie. 

Dominika