Nowotwór odbiera mi ukochaną mamę! Proszę, pomóż!

Robiłem wszystko, aby w swoim życiu nie dopuścić do takiej sytuacji. Chwili, w której coś, co jest dla mnie najważniejsze, powoli zacznie mi się wymykać z rąk, zostawiając mnie jedynie z poczuciem potwornej bezradności. Szalenie bałem się momentu, w którym coś takiego miałoby miejsce. Los nie ma jednak litości. Najgorszy z możliwych scenariuszy ziścił się w kwietniu tego roku, gdy wiadomość od lekarzy o stanie zdrowia mojej mamy kompletnie odebrała mi mowę… 

Podczas standardowej operacji wycięcia wyrostka u mamy, wykryto niepokojące zmiany na jelicie. Pobrano wycinek do dalszych badań. Okazało się, że to złośliwy nowotwór jelita grubego. Poczułem się, jakby cały nasz skrzętnie budowany świat, wraz z tą informacją, rozsypał się na miliony kawałków. Bardzo boję się, że stracę moją ukochaną mamę. Z opinii lekarza wynika, że sytuacja jest zła. Konieczne będzie wycięcie w całości jelita, a następnie wdrożenie wymagającego leczenia w postaci radio i chemioterapii. 

Mama przez cały czas była osobą pełną energii, uśmiechniętą i dzielącą każdą dobrą chwilę z wszystkimi dookoła. Teraz nie mogę patrzeć na jej cierpienie. Na to jak radość na jej twarzy zastąpił potworny ból, który codziennie dokucza jej coraz bardziej. To widok, który każdego dnia łamie mi serce. Zwłaszcza, że jakiś czas temu u mamy mojej żony, również zdiagnozowano nowotwór z przerzutami. Teraz wspólnie przechodzimy przez to piekło. Ponownie. Piekło patrzenia na to, jak ukochana osoba niknie w naszych oczach wycieńczona walką z chorobą, piekło wyczekiwania na wyniki badań, w nadziei, że te przyniosą dobre wieści, piekło rozczarowań związanych z tym, że może być odwrotnie i walka będzie musiała się zacząć od nowa. 

Robię co mogę, aby walczyć o życie i zdrowie mamy. Mam w tym ogromne wsparcie mojej żony i kilkuletniego synka. Rodzina jest dla mnie wszystkim. Nie potrafię sobie wyobrazić, aby było inaczej. Niestety, trójka mojego rodzeństwa zmarła tuż po porodzie, co zostawiło po sobie ogromne piętno. Zostałem jedynakiem, który teraz za wszelką cenę stara się ratować życie kochanej mamy za to, jak wiele dla mnie zrobiła, jaką miłością otoczyła mnie, gdy tak bardzo tego potrzebowałem.

Chciałbym móc jej się odwdzięczyć, a boję się, że mogę nie zdążyć. To prawdziwy koszmar, dlatego bardzo Cię proszę - pomóż nam, bo koszty związane z walką o zdrowie mamy, to wyzwanie, które nas przerasta, któremu nie jesteśmy w stanie podołać sami. Jedyne co nam pozostaje, to wierzyć w Wasze wspaniałe, dobre serca! 

Andrzej, syn