Odzyskać utracone umiejętności, móc znów chodzić!

To była książkowa ciąża, poród o czasie… Tak bardzo cieszyłam się na samą myśl o tym, że już niedługo przywitam moją córeczkę na świecie. Tak, jak każdy rodzic, snułam plany na przyszłość, zastanawiałam się, jak będzie wyglądać, jakim będzie dzieckiem, co będzie lubiła robić. Nie przewidziałam jednak tego, że wszystkie moje marzenia związane z naszą przyszłością przekreśli tak trudny poród.

Niedotlenienie mózgu, zakażenie wrodzone – te słowa krążą w mojej głowie już 16 lat. Minęło tyle czasu, a jeszcze czasem zastanawiam się, co poszło nie tak, skoro wszystko było tak dobrze. Tamte chwile pozostawiły trwały ślad w jej i moim życiu, w postaci dziecięcego porażenia mózgowego. Mimo to wiedziałam, że zrobię, co tylko będę mogła, by córka miała dobre i szczęśliwe dzieciństwo, nie chciałam dać za wygraną, walczyłam o jej zdrowie i sprawność od pierwszych dni jej życia.

Dni zwątpienia pojawiały się jednak za każdym razem, kiedy słyszałam od lekarzy, że nie ma szans na lepsze jutro… Kiedy Oliwka miała 5 lat, doszła padaczka – koszmarny przeciwnik, który niszczy te umiejętności, które do tej pory zdobyła. Czasem sama nie wiem, skąd czerpałam siłę, by toczyć dalszą bitwę o jej przyszłość. To chyba ta ogromna miłość matki do dziecka sprawia, że nie ma rzeczy niemożliwych, że nie poddam się, mimo że czasem jest naprawdę trudno.

Godziny ciężkiej pracy i rehabilitacji zaczęły przynosić efekty. Dziś wiem, że tylko dzięki temu Oliwka potrafiła samodzielnie siedzieć, mogła przejść kilka kroków przy pomocy opiekuna. To było tak dawno, a pamiętam to, jak dziś – jej ogromną radość, kiedy słyszała swoje ulubione piosenki, w których rytm starała się poruszać, śmiech do łez… Ile bym dała, by to wróciło… Niestety, dziś po tamtych wydarzeniach pozostały tylko wspomnienia…

Oliwka w wakacje skończy 17 lat, jest osobą leżącą, która bardzo cierpi z powodu przykurczy i dużej skoliozy. Gdyby nie zwichnięcie biodra, do którego doszło 3 lata temu, być może dziś wszystko wyglądałoby inaczej. Ta sytuacja doprowadziła ją na stół operacyjny, przeszła już trzy operacje łącznie z rekonstrukcją panewki stawu biodrowego. Pobyty w szpitalu, długotrwałe leżenie sprawiły, że utraciła namiastkę swojej samodzielności…

Tak bardzo chciałabym, by znów mogła się uśmiechać tak jak dawniej. Proszę, pomóż mi uzbierać środki na niezbędną rehabilitację, by móc odzyskać utraconą radość życia! Bez Ciebie nie dam rady!

Agnieszka – mama Oliwii