PILNE❗️To OSTATNIA nadzieja na życie Eli. Glejak IV stopnia zabiera ukochaną mamę i ciocię❗️RATUJ!

„Zostały pani co najwyżej dwa lata życia” – to słowa, które moja ciocia usłyszała z ust lekarza. Brzmiały jak wyrok, nie było od nich ucieczki. Niedowierzanie mieszało się z ogromnym przerażeniem. Co teraz? Czy naprawdę nie ma już ratunku? 

Ciocia była wtedy w pracy. Nagle dostała zaburzeń percepcji, nie mogła chwycić nawet kubka w dłoń. Do tego pojawił się silny ból głowy, którego nie da się opisać słowami. Znajomi z jej pracy się wystraszyli, podejrzewali, że to udar. Szybko zadzwonili po karetkę. 

Ciocię Elę zabrano na SOR, gdzie wykluczono udar. Przeszła szereg innych badań, po których odchodzono od kolejnych podejrzeń. W końcu lekarze podjęli decyzję o pobraniu materiału do biopsji. Jej wyniki odebrały nam resztki nadziei. 

To była druga połowa czerwca, za chwilę miały zacząć się wakacji. Wyobrażam sobie jak ciocia stała w szpitalnej sali i nie mogła uwierzyć w słowa lekarza. Guz mózgu, wielopostaciowy glejak IV stopnia. 

Podczas pobierania materiału do biopsji wycięto guza, ale nie w całości. Ciocia zaczęła przyjmować sterydy, które miały przygotować jej organizm do przyjęcia silnych leków. Dziś jest w trakcie chemioterapii, ale lekarze nie dają nam nadziei na cud. 

Jedyną nadzieją dla cioci jest zagraniczne leczenie onkologiczne, które ma się rozpocząć już w październiku. Ziemia osunęła nam się spod nóg, kiedy usłyszeliśmy jego koszt. To ponad 120 tysięcy złotych miesięcznie! Nie możemy pogodzić się z tym, że życie naszej cioci zależy od pieniędzy, których nie mamy. 

Ciocia Ela całe życie była pogodną i pełną ciepła kobietą. Ma dwoje nastoletnich dzieci, syna i córkę, dla których diagnoza mamy jest ciosem prosto w serce. Jak mają myśleć o przyszłości, w której nie będzie ich ukochanej i najważniejszej osoby? 

Zanim stan Eli się pogorszył, pracowała w żłobku. Była przeszczęśliwa. Chodziła do pracy z uśmiechem i z ogromną radością zajmowała się dziećmi. Dziś jej dni wypełnione są wizytami u lekarzy i walką z przykrymi skutkami nowotworu. 

This photo contains sensitive content which some people may find offensive or disturbingClick here to view them

Nie wyobrażamy sobie świata bez cioci Eli. Nie możemy jej stracić, dlatego musimy zrobić wszystko, by uratować jej życie. Ale... mamy bardzo mało czasu, a każdy kolejny dzień zwłoki oddala nas od jedynej szansy na życie. Do zebrania jest ogromna kwota, która jest dla nas, najbliższej rodziny, nieosiągalna. 

Dlatego chwytamy się ostatniej deski ratunku i błagamy o pomoc. Jesteście jedyną nadzieją, ostatnią szansą na ocalenie życia, którego nie możemy stracić. Prosimy Was z całego serca, uratujcie Elę, a my będziemy Wam dozgonnie wdzięczni. 

Najbliżsi Eli