Odzyskać nadzieję i żyć - pomóż Emilii!

Zawsze chciała nieść pomoc innym. Zawsze miała siłę i czas, żeby zatroszczyć się o bliskich. Chciała być pielęgniarką, taką z powołania. Teraz to ona potrzebuje pomocy...

8 czerwca tego roku świat Emilii i nasz się zawalił... Zdążyła tylko wysłać wiadomość. Później dostaliśmy telefon, którego dźwięk dzwoni mi dalej w uszach... Usłyszeliśmy, że zaintubowaną, nieprzytomną córkę przewieziono do szpitala. Że w jej głowie pękł tętniak. Doszło do masywnego krwotoku podpajęczynówkowego, obrzęku mózgu, udaru okolicy części prawej i niedowładu czterokończynowego.

Czterdzieści dni Emilka walczyła o życie na oddziale Intensywnej Terapii. Czterdzieści dni staliśmy pod oknem OIOMu rozpaczliwie się modląc...

Smutek, rozgoryczenie i niepokój spowodowała również trwająca pandemia, na której skutek szpitale zostały zamknięte dla odwiedzających i tym samym nie mogliśmy córki zobaczyć. Emilia wbrew początkowym diagnozom i rokowaniom przeżyła i podjęła walkę o powrót do zdrowia. Uszkodzenia w wyniku pęknięcia tętniaka spowodowały ogrom dysfunkcji w jej ciele, jest całkowicie zależna od osób trzecich.

Ogromnym wsparciem dla nas i dla naszej córki jest wiara w Boga i wstawiennictwo Św.Rity – patronki od spraw trudnych i beznadziejnych, którą Emilia wybrała sobie w sakramencie bierzmowania.

Dotychczasowe doświadczenia związane z cierpieniem nie zmieniły naszej córki, ujmuje serdecznością i uśmiechem opiekujących się nią lekarzy, pielęgniarki i fizjoterapeutów.

Obecnie wszystkie plany i marzenia zastąpił jeden cel - sprawność. Pomóżmy odzyskać Emilce dawną siebie i podarujmy jej samodzielność!
Ostanie miesiące pokazały, że warto było walczyć, nie możemy teraz się cofnąć i odebrać jej nadziei na lepsze jutro.

Rodzice Emilii