Walczę o samodzielność i sprawność❗️Proszę, pomóż!

Moje problemy zdrowotne zaczęły się po 2016 roku po ugryzieniu przez kilka kleszczy. Wtedy jeszcze byłam w stanie pracować zawodowo, jednak po rozpoczęciu pandemii COVID-19 nastąpiło znaczne pogorszenie. Mój osłabiony układ odpornościowy coraz gorzej radził sobie z każdą kolejną infekcją.

Z czasem zaczęłam tracić siły podczas śpiewania, robiłam coraz mniej kroków dziennie i potrzebowałam coraz więcej odpoczynku. W grudniu 2021 roku po kolejnej infekcji nie potrafiłam już utrzymać pionu ciała. Rozpoczęły się wizyty na oddziałach ratunkowych i szpitalnych oraz różnorodne konsultacje lekarskie.

Pojawiła się męczliwość mięśni, trudności w zasypianiu, wrażliwość na światło i hałas. Do tego doszło pieczenie nerwów wzdłuż kręgosłupa i kończyn. Mowa zaczęła sprawiać mi coraz większe trudności. Ponownie pojawiły się problemy z nowotworem niezłośliwym kości – odnowiła się torbiel lewej kości udowej i pojawiła się nowa w prawym biodrze. 

Są momenty, że nie mogę sama wstać z łóżka. Mój organizm nieustannie traci elektrolity, co nasila niedowład mięśni i powoduje bolesne, kilkugodzinne skurcze całego ciała. Z tego powodu muszę często przyjmować kroplówki.

W 2023 roku rozpoczęłam kolejną diagnostykę, która wskazywała na autoimmunologiczne tło moich objawów. W następnych latach, po kolejnych infekcjach stan mojego zdrowia znacznie się pogorszył. Nasiliły się bóle głowy, niedowłady kończyn były coraz mocniejsze. Doszły silne spadki ciśnienia i tętna. 

Po czterech latach poszukiwania przyczyny dopiero w ostatnim czasie postawiono diagnozy: dysautonomia wegetatywna układu neurologicznego oraz niedowład kończyn dolnych. Lekarze wskazują także na podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia móżdżku. Mój układ odpornościowy zaczął błędnie atakować organy i nie broni się prawidłowo przed infekcjami. 

Od zawsze byłam blisko ludzi, uwielbiałam poznawać nowe osoby i być dla innych wsparciem w potrzebie. Dziś z trudem odpisuję na wiadomości tekstowe. Często nie mam siły prowadzić rozmowy na żywo.

Marzę o tym, by wyjść na spacer o własnych siłach, bez wózka i kul, ponownie móc jeździć konno. Pragnę wrócić do moich pasji – kaligrafii słowa Bożego, malarstwa, gry na pianinie i śpiewania. Zdobyłam wykształcenie w zawodach urbanisty i dietetyka, w których dziś nie mam szans pracować.

Potrzebuję środków, które pomogą mi sfinansować półroczne leczenie, badania i konsultacje. Jestem zdana na pomoc moich rodziców, którymi to ja dziś powinnam się opiekować. Jednocześnie ufam Bogu – On wie, co czyni. Wierzę, że może podtrzymać mnie na duchu w czasie tej próby i pomoże przejść przez wszystkie trudności.         

Każdy, najmniejszy nawet gest jest dla mnie dużą pomocą. Będę z całego serca wdzięczna za wsparcie finansowe, słowa pociechy i modlitwę o szansę na powrót do większej samodzielności. 

Emilia