Walczę o lepsze jutro mojego dziecka! Pomóż Erykowi!

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam płacz Eryka, świat na sekundę zamarł, a potem rozsypał się na tysiące kawałków. Diagnoza, trisomia 18 oraz rozszczep podniebienia, spadła na moje dziecko jak wyrok, który odebrał spokojne wyobrażenia o przyszłości.

Chwilę później dowiedziałam się, że podczas porodu doszło do niedotlenienia, które pozostawiło trwały ślad w jego maleńkim ciele oraz rozwoju. Dziś Eryk ma 17 miesięcy, lecz rozwojowo wciąż jest jak kilkumiesięczne niemowlę, całkowicie zależne od mojej pomocy. Każdy jego dzień to walka o oddech, o spokojny sen, o najmniejszy postęp, który dla innych dzieci przychodzi naturalnie.

Karmiony jest sondą, ponieważ sam nie potrafi bezpiecznie jeść, a ja czuwam przy nim nieustannie, wsłuchani w każdy dźwięk, nasłuchując sygnału bólu czy zmęczenia. Patrzę na niego, gdy próbuje unieść główkę lub zaciska paluszki na mojej dłoni, wtedy widzę w nim ogromną siłę, której nie sposób opisać słowami.

Lekarze nie składają obietnic, rehabilitanci mówią o długiej drodze, lecz ja wierzę, że systematyczna terapia może poprawić jego komfort życia. Potrzebny jest specjalistyczny wózek, który ustabilizuje kruche ciało, ortezy wspierające rozwój ruchowy, intensywna rehabilitacja dająca szansę na najmniejszy krok naprzód.

Koszty rosną szybciej niż moje możliwości, a ja każdego dnia zadaję sobie pytanie, czy zrobiłam już wszystko, by ulżyć własnemu dziecku. Dlatego proszę o wsparcie, które pomoże Erykowi walczyć o sprawność i większą samodzielność.

Marzę, by za jakiś czas spojrzeć na niego bez lęku, zobaczyć w jego oczach spokój, który dziś tak często ustępuje zmęczeniu. Każda pomoc to dla nas realna nadzieja, że historia Eryka nie będzie opowieścią o ograniczeniach, lecz o miłości silniejszej niż diagnoza.

mama