Tętniak i udar mogły odebrać mi życie... Teraz walczę o powrót do zdrowia!

Dopóki nie wydarzy się tragedia, nie zdajemy sobie sprawy, jak bardzo kogoś kochamy. 20 października, w głowie naszej mamy Ewy pękł tętniak. W ciężkim stanie trafiła do szpitala. Na szczęście lekarzom udało się uratować jej życie, ale przed nami jeszcze długa droga, by wróciła do dawnej sprawności. 

To był dzień jak każdy inny. Mama czuła się dobrze, nie miała żadnych niepokojących objawów. Poranek spędziła na porządkach domowych. Nikt wtedy nie podejrzewał, że jej głowę atakuje tykająca bomba, która czeka na odpowiedni moment, aby eksplodować... 

W pewnym momencie straciła przytomność, którą po chwili odzyskiwała, aby znowu ją stracić. Akurat zadzwoniłem do mamy, aby dopytać o jedną sprawę, jednak jej telefon odebrał mój brat. Pamiętam jego przerażony głos – “Z mamą jest bardzo źle. Straciła przytomność i nie mogę jej dobudzić”. Poprosiłem, by natychmiast wezwał pogotowie. Kilka minut później mama była już w drodze do szpitala. 

Gdy trafiła na SOR, została poddana wszelkim badaniom, które potwierdziły pęknięcie tętniaka. Niestety wskutek tego doszło do uszkodzenia lewej półkuli mózgu. Te chwile były jak koszmar! W nocy stan mamy zaczął się drastycznie pogarszać. Lekarze podjęli decyzję o natychmiastowej operacji.

W ten sposób uratowali jej życie…

Później została wprowadzona w śpiączkę farmakologiczną, w której spędziła 1,5 tygodnia. Okazało się, że ma na tyle rozległe uszkodzenie lewej półkuli mózgu, że wdał się udar, co spowodowało niedowład prawej strony jej ciała i afazję. 

Z niecierpliwością czekaliśmy na jej wybudzenie. W końcu udało się! Mama wróciła do nas! Po kilku dniach zaczęła samodzielnie oddychać, otworzyła oczy i uśmiechała się. Tak bardzo się cieszyliśmy... 

Niestety skutki tych nieszczęśliwych wydarzeń są zatrważające i walczymy z nimi do dzisiaj. Cały czas nasza mama potrzebuje stałej opieki osób trzecich we wszystkich czynnościach. Potrzebna jest także długotrwała rehabilitacja, która pomoże jej wstać z łóżka.

Mama musi uczyć się wszystkiego od nowa. Potrzebuje pomocy logopedów, fizjoterapeutów i rehabilitantów. Całą naszą rodziną robimy wszystko, aby przywrócić ją do zdrowia. Ma dopiero 46 lat. W domu czeka na nią 13-letni syn oraz adoptowana wnuczka jej męża.

Życie jest nieprzewidywalne, nie wiemy, kiedy może się zakończyć to, co najpiękniejsze. Dlatego prosimy ludzi dobrej woli o pomoc w tak trudnej dla nas sytuacji. 

Już teraz za każde wsparcie dziękujemy!

Bliscy Ewy