Choroba skazała mnie na potworny ból. Pomóż mi wydostać się z pułapki!

Nie wiem już jak wygląda życie bez bólu. Dni bez cierpienia mogę policzyć na palcach jednej ręki. Najgorsze jest to, że każdy tydzień to widoczne pogorszenie. Jeśli nie zareaguje, przegram walkę o sprawność, a ból zniszczy wszystko. Wizja niepełnosprawności jest dla mnie przerażająca… 

Od lat zmagałam się z bólem. Kolejne wizyty u specjalistów nie prowadziły do jednoznacznej diagnozy. Stan wciąż się pogarszał, a ja z coraz większym przerażeniem patrzyłam w przyszłość… Minęło niewiele czasu, gdy usłyszałam, że mój kręgosłup jest w tragicznym stanie, a operacja to zbyt duże ryzyko całkowitej utraty sprawności. Mój świat rozpadł się na miliony kawałków… W takich momentach trudno powstrzymać emocje. Miałam ochotę krzyczeć i wołać o pomoc, ale właściwie nie miałam kogo prosić. Nie chciałam poddać się rozpaczy.

Wreszcie trafiłam do specjalisty, który powiedział, że podejmie się leczenia, choć od samego początku zaznaczał, że mój przypadek jest bardzo trudny. Już podczas pierwszej wizyty usłyszałam, że ludzie, których kręgosłup na badaniach wygląda podobnie, nie chodzą i właściwie nie funkcjonują samodzielnie. To jednocześnie pocieszające, ale też druzgocące, bo wiem jaka przyszłość może mnie czekać… 

Choroba każdego dnia rzuca mi wyzwanie. Kiedy ból staje się nie do zniesienia, muszę spędzać całe dnie w łóżku. Zdarzają się sytuacje, kiedy jedno wyjście do najbliższego sklepu odchorowuję przez kilka kolejnych dni. 

Wiem, że muszę się ratować, bo z każdym tygodniem czuję się gorzej. Choroba postępuje, a ja wiem, że zmian nie da się odwrócić, dlatego muszę jak najszybciej poddać się operacji, by w najbliższym czasie nie wylądować na wózku! Czekają mnie dwie operacje - pierwsza z nich powinna zostać przeprowadzona, właściwie natychmiast, może kosztować nawet 50 tysięcy złotych! Nie mam takiej sumy… Nie mam środków potrzebnych, by ratować się przed potwornym bólem! 

Pomocy! Błagam, ratuj! Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, nie wiem, jak zareaguje moje ciało w momencie, gdy choroba uderzy z jeszcze większą siłą. Muszę zrobić wszystko właśnie teraz, by skorzystać z pomocy jedynego specjalisty, który daje mi nadzieję na zachowanie sprawności i pokonanie bólu. 

Nigdy nie myślałam, że znajdę się w tym miejscu. W najgorszych wizjach nie spodziewałam się, że znajdę się na krawędzi. A jednak - twoje wsparcie to dla mnie maleńka iskierka nadziei na lepsze jutro. Wyciągniesz do mnie pomocną dłoń, zanim choroba odbierze wszystko?