Uratuj Huberta - chłopca, którego nikt nie chciał...

Bardzo dziękuję w imieniu Huberta wszystkim, którzy przyczynili się do tak
wielkiego Jego sukcesu. Dziękuję za trud poświęcenie, zaangażowanie, za
pełne życzliwości serca, za ofiarność i wiarę w Niego.

Dziś, 15 marca, mija prawie rok odkąd Hubert opuścił szpital. Bardzo wiele wydarzyło się w tym czasie w jego życiu. Ogromne znaczenie ma dla niego intensywna rehabilitacja oraz możliwość zaopatrzenia się w sprzęt wspomagający rehabilitację, np. ortezy, które pozwalają zmniejszyć napięcie mięśniowe i ułatwiają poruszanie się ( w najbliższym czasie musimy je wymienić ponieważ obecne już się zużyły).

W rehabilitacji pomagają Hubertowi również takie urządzenia jak: swash, balkonik, pionizator – na razie korzysta z pożyczonego, ale a najbliższym czasie będzie już miał własny, odpowiednio
dostosowany. Ważną rzeczą jest też odpowiedni wózek, który pozwala utrzymać właściwą pozycję ciała, tak aby nie wzmagać napięcia mięśni.

W tej chwili rehabilitacja jest na etapie przenoszenia ciężaru ciała, co potrzebne jest do przemieszczania się przy pomocy balkonika. Hubert rozpoczął naukę samodzielnego poruszania się oraz utrzymywania stabilnej pozycji stojącej. Pod koniec marca otrzyma zastrzyk z toksyny botulinowej , która ma właściwości odprężające mięśnie, co ułatwi Hubertowi poruszanie się.

W rozwoju mowy bardzo pomaga mu rehabilitacja logopedyczna . Hubert powtarza już całe
zasłyszane zdania , zwiększa zasób biernego słownictwa, sam formułuje krótkie komunikaty, angażuje się coraz bardziej w proponowane zabawy i ćwiczenia logopedyczne. W dużym stopniu rozwija się też jego dyspozycyjność w kwestii proponowanych mu aktywności.

Przez ten rok Hubert zrobił milowy krok w swoim ogólnym rozwoju, ale przed nim jeszcze wiele pracy i mozolnych ćwiczeń , które z czasem pomogą mu być samodzielnym.

W ostatnim czasie zgłosiła się rodzina , która chce przyjąć Huberta i wspierać go na drodze życia.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności Urszula Chrapeć