Nadzieja na sprawność, która nie zginie nigdy...

Hubert urodził się zdrowy, tak nam się przynajmniej wtedy wydawało... Jednak gdy miał 8 miesięcy zauważyłam, że błądzi wzrokiem i strasznie się buja. Czułam, że coś nam ucieka, że moim dzieckiem coś jest nie tak. Lekarze powiedzieli, że panikuję, do dzisiaj się zastanawiam, dlaczego ich posłuchałam. Przez to prawdziwą rehabilitację rozpoczął, dopiero gdy miał około półtora roku. Może gdyby zaczął wcześniej, byłoby lepiej. Ciągle o tym myślę. Rozmyślam, co będzie, jak mnie zabraknie. Kto go zrozumie, przytuli, zaopiekuje się nim.

W pierwszym szpitalu stwierdzili, że trzeba z nim tylko trochę poćwiczyć i wszystko wróci, natomiast drugi szpital postawił diagnozę: mózgowe porażenie dziecięce, wiotkość czterokończynowa, opóźniony rozwój psychoruchowy i mowy. Przez swoją wiotkość miał siedzieć w wózku, ale on jest waleczny i zaczął samodzielnie poruszać się na czwórnogach. Dzisiaj robi ogromne postępy.

Może to ten moment i ten czas, dlatego proszę pomóżcie nam wysyłając SMSy, aby Hubcio stanął na nogi i stał się jeszcze bardziej sprawny.  Zbieram na dwa turnusy rehabilitacyjne w specjalistycznym ośrodku. Poświęciłam całe swoje życie, aby mój syn był jak najbardziej sprawny. Wierzę, że z Twoją pomocą, z osobą o wielkim sercu i ogromnej hojności, będzie to możliwe. Sami nie damy sobie z tym rady.