Mamo, nie pozwolę Ci odejść...

Całe życie troszczyła się o nas. Nie spała kiedy chorowaliśmy, pocieszała, kiedy byliśmy smutni, radziła, kiedy nie wiedzieliśmy, co robić. Lata mijały, a my stawaliśmy się coraz bardziej samodzielni, ale to nie znaczy, że mniej jej potrzebujemy... Dzisiaj tak bardzo boimy się o to, że jej zabraknie.

To już kolejny rok, kiedy walczymy z wyrokiem, jaki wydano na naszą mamę. Rak żołądka wprowadził do naszego życia paraliżujący strach i ogromny ból.

Była już operacja, było wielomiesięczne leczenie. Możliwości stopniowo się wyczerpały. Zdecydowaliśmy się na terapię w Niemczech ze względu na ogromne doświadczenie lekarzy. Dopiero w Niemczech dostaliśmy nadzieję na życie!

Nie tracimy nadziei, mimo że brakuje już sił. Robimy wszystko, by nie stracić mamy! W kolejnym miesiącu czeka nas kolejny pobyt w klinice w Niemczech, gdzie przedstawiono nam konkretny, dobrany do rodzaju nowotworu plan diagnostyki i dalszego leczenia. Ma on objąć chemioterapię celowaną, immunoterapię, oraz szereg zabiegów wzmacniających organizm.  

Dla naszej mamy tylko tego typu leczenie ma szansę przynieść powodzenie! Niestety leczenie to jest bardzo drogie i jest uzależnione od tego czy zdołamy zgromadzić potrzebną sumę pieniędzy. 

Im szybciej zacznie dalsze leczenie, tym lepiej. Nie można czekać, bo rak też nie czeka, by zabić! 

Bardzo liczymy na to, że ludzie dobrej woli pozwolą jej nacieszyć się urodzoną przed kilkoma dniami wnuczką. Jak miałaby powiedzieć swoim wnuczkom i dzieciom, że odchodzi? 

Nie może tego zrobić, dlatego teraz z całych sił musi walczyć – dla siebie i swojej rodziny. Proszę, pomóżcie naszej mamie zapłacić cenę za to, by mogła zostać na tym świecie. Będziemy wdzięczni za każdą, nawet niewielką kwotę.

Bez Twojej pomocy nie damy sobie rady! Prosimy, nie bądź obojętny!

Sebastian i Angelika - dzieci Iwony