Nowotwór złośliwy zabija mamę dwójki dzieci❗️Nie pozwól na tragedię❗️

Od kilku lat walczę, aby wzmacniać swój zainfekowany, osłabiony organizm, aby przygotować się do trudnej walki o swoje życie dla swoich dzieci, bo mają tylko mnie. Ale ile będę w stanie jeszcze wytrzymać? Ile jeszcze razy mój dom będzie dla mnie więzieniem? Jak długo będzie jeszcze trwało to cierpienie? Tego nie wiem.

Z Waszym wsparciem trzy lata walczyłam z neuroboreliozą, koinfekcjami odkleszczowymi i szeregiem chorób współistniejących. Niestety, ale leczenie powinno być nadal kontynuowane. W tym momencie lekarze z zakresu reumatologii i neurologii muszą przerwać dalszą diagnostykę pod kątem chorób tkanki łącznej i zaburzeniami neurologicznymi. 

Ostanie kilka miesięcy było dla mnie bardzo trudne. Małe zgrubienie, które na nic nie wskazywało, przerodziło się w nowotwór złośliwy. W ciągu dalszej diagnostyki dopiero po biopsji gruboigłowej okazało się, że jest przerzut na węzły chłonne.

W związku z tym lekarz onkolog w pierwszej kolejności zlecił chemioterapię zaraz po konsylium lekarskim nowotworów piersi w nadziei, że pomoże, a dopiero później czeka mnie operacja.

Mimo tak przerażającej diagnozy, która dla mnie brzmi jak wyrok, lekarz prowadzący cały czas zaleca leczenie neuroboreliozy do czasu podjęcia leczenia onkologicznego, aby w jak największym stopniu złagodzić objawy.

A moje życie wygląda tak, że sama wychowuję dwójkę dzieci. Neuroborelioza i inne choroby nie odpuszczają, staram się funkcjonować na miarę swoich możliwości i na tyle, ile choroba mi pozwala. Jest to bardzo trudne, ale wiem, że muszę. Dla dzieci.

Ze względu na swój stan zdrowia cały czas jestem na rencie chorobowej. Wstępnie koszt mojego leczenia to 1000 zł na miesiąc za sam zakup preparatów i żywności specjalnego żywienia medycznego. Do tego dodatkowe wizyty prywatne u lekarza prowadzącego leczenie onkologiczne w kwocie 300 zł, opłacanie zdrowotnego pakietu medycznego, gdzie mogę korzystać z wizyt u innych lekarzy specjalistów i robić szereg badań ambulatoryjnych i specjalistycznych, co w przebiegu chemioterapii będzie konieczne.

Nie tracę wiary w to, że jeszcze nie wszystko stracone. Marzę o tym, że stanę twardo na nogach i znów poczuję, że mam przed sobą możliwości, a nie ograniczenia. Choroba wydała na mnie wyrok, ale nie poddam się bez walki! Proszę, daj szansę mi i moim dzieciom!

Izabela