Tętniak, udar, niedowład... Proszę, chcę tylko odzyskać mamę!

W dzisiejszych czasach często słyszy się, że wiek 50+ to wciąż młodość i że wtedy jeszcze całe życie przed tobą. Te słowa brzmią już dla nas jak odległa melodia, gdyż w 2023 roku moja mama usłyszała diagnozę tętniaka mózgu. Strach zaczął wtedy towarzyszyć nam na każdym kroku. Moja mama jest dla mnie wszystkim. Mamy tylko siebie i dla niej się nie poddam i będę walczyć.

Życie postanowiło nas jeszcze bardziej doświadczyć. Zaledwie kilka miesięcy później, tuż po operacji tętniaka, mama doznała jeszcze udaru mózgu. Świat, który już wtedy wydawał się przewrócony do góry nogami, runął ostatecznie.

Po czterech miesiącach spędzonych w szpitalu na walce o każdy oddech i ruch, mama wróciła do domu. Niestety z niedowładem połowicznym prawostronnym, afazją, ośrodkowym niedowładem n.VII i XII prawego, bólami szczególnie śródstopia, niesamodzielnością i szeregiem innych dolegliwości. Znaleźliśmy się w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości.

Wypis ze szpitala zawierał krótki, ale niezwykle wymowny wpis: „Zalecenie kontynuowania rehabilitacji”. To było jak wyrok długiej, żmudnej walki, ale jednocześnie jedyna nadzieja. Trzeba było działać, ale nie mogliśmy zbyt długo liczyć na wsparcie systemu zdrowia – kolejki na rehabilitację przerażają niejednego pacjenta i jego rodzinę.

Dzisiaj, kiedy znów zdarza nam się słyszeć o nieograniczonych możliwościach, które przynosi wiek 50+, uśmiechamy się gorzko. Życie mojej mamy zmieniło się diametralnie i zamiast marzyć o przeszłości, walczy o teraźniejszość. Ale nie poddajemy się. Każdy dzień jest nowym wyzwaniem, które staramy się pokonać z odwagą i determinacją. 

Moja mama to cudowna kobieta. Rehabilituje się dla siebie i dla mnie. Mój wujek z własnych oszczędności wsparł rehabilitację, wykupił kolejne turnusy w ośrodku, niestety na więcej nas nie stać. Dlatego proszę o pomoc dla mojej mamy w opłaceniu turnusu. Chcę wykorzystać szansę na jej nowe życie, chcę, by wraz z samodzielnością wrócił jej uśmiech i radość. Chcę znowu poczuć, jak mnie mocno przytula.

Klaudia