
Julcia straciła brata… W tym samym roku poznała diagnozę zespołu Aspergera. Terapia to jej jedyna szansa na samodzielność. Pomóż!
Fundraiser goal: Leczenie i rehabilitacja
Donate via text
Pledge 1.5% of tax
Pledge 1.5% of tax
Recurring donation
Your Recurring Donations may appear here.
Donate every monthFundraiser goal: Leczenie i rehabilitacja
Fundraiser description
Wspólnie z Julką przeżyłyśmy ogromną tragedię w 2023 roku – straciłam syna, a moja córka jej ukochanego braciszka... Czujemy ogromną stratę. Tego samego roku poznałyśmy diagnozę Julci. Od tamtego momentu, mimo ciężaru na sercach, walczymy, aby prawidłowo się rozwijała i miała szanse, takie jak rówieśnicy. Prosimy o pomoc!
Julia nie ma łatwego dzieciństwa. Musiała nie tak dawno temu pożegnać brata, a teraz musi walczyć o samą siebie. Zespół Aspergera i ADHD objawiają się przede wszystkim bardzo impulsywną reakcją na bodźce, stimmowanniem, czyli powtarzalnymi ruchami czy dźwiękami oraz mniejszą sprawnością ruchową. Córeczka ma też wąskie dziedziny zainteresowań, nie interesuje jej zabawa zabawkami.
W dodatku Julcia ma problemy z kontaktami z rówieśnikami. Używa nietypowych słów albo odbiera wszystko zbyt dosłownie, co nieraz rani jej uczucia. Widzę wtedy w jej oczach niezrozumienie i ogromny smutek, a moją jedyną myślą jest to, by ochronić ją przed odrzuceniem i sprawić, by poczuła się akceptowana taka, jaka jest.

Niestety pojawiły się też u niej lęki, które obejmują jej najbliższe osoby. Dotyczą np. strachu przed tym, że umrzemy. Lęk najczęściej pojawia się w szkole i paraliżuje jej normalne funkcjonowanie! Czuję bezsilność, gdy dzwoni ze szkoły roztrzęsiona, a ja nie mogę od razu jej przytulić i zabrać tego strachu. Oddałabym wszystko, żeby móc przejąć ten lęk na siebie i dać jej choć chwilę zwykłego, dziecięcego spokoju.
Moja córeczka to wesoła i pogodna dziewczynka. Jest bardzo zdolna, ukończyła pierwszą klasę w szkole muzycznej. Niestety diagnoza sprawiła, że musiała przerwać nauczanie w tej placówce i iść do szkoły specjalnej... Ogromnie mnie to boli. Jak każda matka, chciałabym, żeby moje dziecko mogło się realizować i spełniać marzenia.
Bardzo się boję o naszą przyszłość. Co będzie, gdy kiedyś mnie zabraknie? Marzy mi się, aby moja Juleczka była po prostu samodzielna... Nie mogę dopuścić do sytuacji, w której mnie kiedyś zapyta: „Dlaczego jestem inna?”. Nie chcę, żeby kiedykolwiek się tak czuła. Wiem, że tylko odpowiednia terapia może coś zmienić.
Bardzo proszę o wsparcie! Opłacanie leków i rehabilitacji mnie przerasta, ale przecież muszę zrobić wszystko, aby zapewnić córce to, czego potrzebuje! Czuję się bezradna... Bez Was sobie nie poradzę!
Mama Julci