Marzę, że kiedyś zobaczę jak mój syn znów biega szczęśliwy po boisku! Pomóż!

Jestem mamą wspaniałego chłopca. Jeszcze niedawno nasze życie toczyło się zwyczajnym rytmem. Codziennością była szkoła, dom, treningi, dziecięce marzenia o byciu sportowcem. Mój syn był wszędzie tam, gdzie było trochę ruchu, śmiechu i sportowej rywalizacji. Biegał, grał w piłkę, pływał, wspinał się, nie było dla niego rzeczy niemożliwych. Do czasu...

Kacper jest pełen życia. Korzystał z niego pełnymi garściami. Niestety do dnia, który wszystko zmienił. Na początku zeszłego roku  mój syn zaczął się uskarżać na ból biodra. Myśleliśmy, że to przeciążenie, zwykłe naciągnięcie, może kontuzja na treningu... Ale z każdym dniem było coraz gorzej. Badania, wizyty u specjalistów były na początku dziennym. W końcu usłyszeliśmy diagnozę, której nie spodziewał się nikt: młodzieńcze złuszczenie głowy kości udowej.

Nie wierzyliśmy, że nasz zdrowy, wysportowany chłopak, który jeszcze tydzień temu biegał po boisku, nagle musiał stanąć oko w oko z chorobą, która dosłownie łamała jego ciało od środka. Zaczęła się walka. Trzy operacje. Trzy razy nadzieja i trzy razy rozczarowanie.

Mimo prób leczenia, kość zrosła się nieprawidłowo. Lewa noga stała się krótsza o 2 centymetry. Nasz syn nie jest w stanie normalnie chodzić. Kuleje, a każdy krok sprawia mu ból. Żeby poruszać się po szkole i domu, musi używać kuli. A przecież jeszcze tak niedawno był nie do zatrzymania…

Jest w klasie sportowej. Aktywność fizyczna była jego pasją, jego światem. Każdego dnia patrzę, jak cierpi, nie tylko fizycznie, ale też psychicznie. Jak gaśnie i rezygnuje z rzeczy, które kiedyś były dla niego całym życiem. Widzę, jak w jego oczach zamiast radości pojawia się smutek i rozczarowanie. Jak po cichu pyta: „Mamo, czy jeszcze kiedyś będę mógł zagrać z chłopakami?”

Jedyną szansą na odzyskanie sprawności i normalnego życia jest osteotomia biodra, czyli skomplikowany zabieg ortopedyczny, który może naprawić to, co złamała choroba. Nie mogliśmy czekać, ponieważ stan zdrowia syna nie pozwala na odkładanie decyzji. Znaleźliśmy klinikę prywatną, która podejmie się operacji. Jest szansa, która niesie nadzieje. Ale jej cena jest ogromna, tak bardzo, że nasza rodzina nie jest w stanie sama udźwignąć.

Dlatego dziś, jako matka, proszę Was z całego serca: pomóżcie mojemu dziecku odzyskać zdrowie, sprawność i radość z życia. Pomóżcie mu stanąć na nogi dosłownie i symbolicznie. Wierzę, że jeszcze kiedyś zobaczę mojego syna biegającego po boisku. Mam wielką nadzieję, że jego historia nie skończy się bólem i rezygnacją. Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc.

Mama Kacpra