Gdy niemal całkowicie tracisz wzrok...

Od wypadku mojego syna minęły już trzy lata, a ja dalej nie mogę pogodzić się z tym, co się wtedy wydarzyło. W grudniu 2018 roku cały nasz świat rozsypał się w drobne kawałki i teraz każdego dnia staramy się, krok po kroku, poskładać go na nowo. Nie jest to jednak łatwe. Wciąż piętrzą się przed nami bariery i przeszkody, których samodzielnie nie damy rady pokonać…

Karol uległ wypadkowi komunikacyjnemu, z którego konsekwencjami zmaga się do dziś. Urazy okazały się bardzo rozległe, wielonarządowe, a nawet zagrażające życiu. Syn spędził prawie pół roku na szpitalnej sali. Tylko dzięki żmudnej i wymagającej rehabilitacji był w stanie po czasie stanąć na własnych nogach. 

Codziennie pokonywałam 70 kilometrów, aby być przy Karolu w szpitalu, opiekować się nim osobiście, obserwować postępy w leczeniu. Gdy w końcu udało nam się wrócić do domu, wierzyłam, że będziemy mieli chwilę spokoju, że będziemy mogli spędzić spokojnie czas z całą rodziną w komplecie. Karol ma młodsze rodzeństwo, dwóch braci w wieku 6 i 11 lat. Za każdym razem, gdy odbierałam synków ze szkoły, zadawali mi pytania, czy znów będziemy musieli gdzieś jechać. To nie był łatwy czas dla nikogo z nas i wciąż mamy jeszcze tak trudną drogę przed sobą. 

W wyniku wypadku Karol doznał urazu głowy, krwiaka i obrzęku mózgu, a w konsekwencji również prawostronnego niedowładu. Doszło również do złamania szczęki, żuchwy i prawego oczodołu, stłuczenia płuc i jelit. Oprócz usprawniania narządów ruchu, Karol musi również ćwiczyć pamięć i koncentrację. Niestety, jedną z konsekwencji było również uszkodzenie wzroku - w lewym oku połowicznie, w prawym niemalże całkowicie. Myśleliśmy, że Karol już nigdy nie zobaczy na prawe oko, na szczęście podczas jego 20. urodzin wydarzył się cud. Syn zaczął dostrzegać czarne, rozmazane punkty, co dało nam nadzieję na to, że znajdzie się ratunek...

Rozpoczęliśmy leczenie w prywatnej Klinice w Warszawie. Niestety po rocznym przyjmowaniu leków wszystko stanęło w miejscu. Lekarze stwierdzili, że nie ma sensu kontynuować leczenia. Na szczęście nie poddaliśmy się i postanowiliśmy szukać pomocy dalej, co przyniosło pozytywne efekty. Klinika w Częstochowie zakwalifikowała syna do terapii komórkami macierzystymi w celu odbudowy nerwu wzrokowego. 

Koszty jakie ponieśliśmy przez te dwa lata bardzo wyczerpały nas finansowo, dlatego prosimy Was o każdą możliwą złotówkę wsparcia. Wierzę, że dobro wcześniej czy później wraca, przekonałam się o tym na własnej skórze. Nasz syn chodzi, rozumie, a co najważniejsze -  jest z nami wbrew wcześniejszym złym rokowaniom. Z całego serca prosimy o udostępnianie naszego apelu i wpłatę każdej możliwej złotówki, która dla nas w tej chwili tak wiele znaczy!

Anna, mama