Nowotwór zabrał jej trzustkę, a w zamian dał cukrzycę! Pomóż Karolinie!

Mam na imię Karolina. Moje życie od samego początku było pełne wyzwań. Od urodzenia jestem osobą z niepełnosprawnością. Jako dziecko przeszłam kilkanaście operacji. Dopiero w wieku 4 lat postawiłam pierwsze kroki. Gipsy, ortezy, szpitale – to była moja codzienność. Wieczny ból i strach. Ale potem okazało się, że życie doświadczy mnie jeszcze bardziej.

W dorosłość weszłam z wielkim bagażem doświadczeń – artrogrypozą, która od wiąże się z bólem, operacjami i ograniczeniami ruchu, przewlekłą niewydolnością limfatyczną i słoniowacizną. Mimo to starałam się żyć najlepiej, jak mogłam. Założyłam rodzinę i znalazłam pracę w biurze projektów unijnych. Marzyłam o normalnym życiu bez bólu. Moje pragnienia zostały brutalnie zdeptane przez kolejną diagnozę, którą usłyszałam na początku 2025 roku: nowotwór trzustki. 

Zaczęło się niepozornie – od bólu brzucha, wymiotów, biegunek i nagłej utraty wagi. Próbowałam je przeczekać. Szybko okazało się, że to coś znacznie poważniejszego. Myślałam sobie – „dlaczego znowu ja?”. Po tylu latach walki, po tylu cierpieniach… To wydawało się strasznie niesprawiedliwe. Było mi ogromnie ciężko, ale ze względu na moją rodzinę nie mogłam się poddać. Mam dwoje wspaniałych dzieci: Piotrka i Marysię, a także cudownego partnera, który zawsze jest przy mnie. To oni dodawali mi sił.

W lutym przeszłam bardzo poważną operację, w trakcie której usunięto mi trzustkę, dwunastnicę i inne narządy. Niestety pojawiły się powikłania. Perforacja jelita, następna operacja, wyłonienie stomii. Kilka dni przebywałam w śpiączce farmakologicznej. Mój organizm był totalnie wyniszczony. To, co przeżywałam w tamtym czasie, jest nie do opisania. Przez półtora miesiąca leżałam w szpitalu, bez kontaktu z dziećmi. Nie chciałam, żeby widziały mnie w takim stanie. To był jeden z najtrudniejszych momentów w moim życiu.

This photo contains sensitive content which some people may find offensive or disturbingClick here to view them

Na szczęście udało mi się wygrać z nowotworem, ale i tak jestem w grupie ryzyka i muszę być pod stałą kontrolą lekarzy. Nie jestem zdrowa. Żyję bez trzustki, a co za tym idzie, zmagam się też z cukrzycą. Moje życie zależy od systematycznego mierzenia poziomu cukru, podawania insuliny i ciągłej czujności. To trudniejsze niż myślałam. Spadki cukru przychodzą znienacka – są bardzo niebezpieczne i mogą skończyć się tragicznie. Żyję w ciągłym strachu i niepewności. 

By móc normalnie funkcjonować – potrzebuję pompy insulinowej i niezbędnych akcesoriów. Urządzenie to będzie stale monitorować poziom cukru i reagować automatycznie, a ja będę mogła zaznać choć trochę spokoju. Niestety koszt pompy jest zbyt duży i nie mogę sobie na nią pozwolić.

Dlatego dziś, po tylu latach walki, proszę Was o pomoc. Przeszłam naprawdę wiele – mam za sobą nowotwór, niezliczone operacje, niepełnosprawność i lata cierpienia. Dziś marzę tylko o tym, by żyć bez lęku. Pragnę być przy moich dzieciach, odpocząć od nieustannej walki i po prostu żyć. Proszę, pomóżcie mi odzyskać nadzieję. Z całego serca dziękuję za każdą wpłatę, udostępnienie i wsparcie. Wierzę, że dobro wraca.

Karolina