Mam 18 lat i GLEJAKA w głowie❗️Nie chcę, żeby choroba odebrała mi przyszłość, zanim zacznę żyć❗️

Jestem Karolina. W wieku 18 lat, zamiast cieszyć się młodością i spełniać marzenia, od kilku lat muszę mierzyć się z niezwykle trudną rzeczywistością, którą jest nowotwór w mózgu.

Moja choroba zaczęła się od niepokojących objawów. Początkowo lekarze ogólni stwierdzili u mnie migrenę i brak żelaza, niestety po kolejnych bólach głowy, mroczkach w lewym oku, drętwiejącymi rękoma i twarzą, a potem zawrotami głowy i ogromnym bólem głowy, moi rodzice prosili o wykonanie rezonansu głowy. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak potworny wynik nas czeka.

Minęły dwa dni od rezonansu. Lekarze zadzwonili z wynikiem, że w mojej głowie jest guz i musimy pilnie jechać na dokładniejsze MRI. Pilnie ustalono też biopsję. Od tego momentu zaczęła się długa i wyczerpująca walka o każdy kolejny dzień.

Wynik wykazał glejaka mózgu, który musi być częściowo wycięty, ponieważ uciska mózg i może być bardzo niebezpieczny. To była pierwsza poważna operacja. Potem, po kilku miesiącach obaw, kontroli podjęto decyzję o drugiej, bardziej inwazyjnej. Sam zabieg był dla mnie ogromnym stresem, niepewnością i bólem, a po operacji zmagałam się jeszcze z poważnymi problemami zdrowotnościowymi, do których dołączyły ataki padaczki.

Przez dwa dni nic nie widziałam, miałam częściowe utraty pamięci. Towarzyszyły mi nieustanne wymioty, silne zawroty głowy oraz ogromne problemy z utrzymaniem równowagi. To były chwile pełne strachu bezsilności i bólu. Musiałam na nowo zmierzyć się z podstawowymi czynnościami, które wcześniej były dla mnie czymś zupełnie normalnym. Ale mimo trudnych doświadczeń nie mogłam się poddać.

Tylko że guz na to nie zważał. Ponownie zaczął rosnąć, dlatego lekarze zdecydowali o rozpoczęciu chemioterapii. Mam już za sobą 58 dawek. 58 momentów nadziei, strachu, zmęczenia i walki o każdy kolejny dzień. Leczenie bardzo odbija się na moim organizmie – straciłam już włosy, zmagam się z wymiotami i ogólnym osłabieniem. Każda kolejna dawka to obciążenie dla mojego ciała i psychiki.

Niestety pojawiła się również kolejna trudna wiadomość – w badaniach kontrolnych uwidoczniono drugą zmianę guza mózgu. Mam dopiero 18 lat. Wiem, że powinnam myśleć o szkole, przyjaźniach, miłości i marzeniach, a moje życie kręci się wokół szpitali, diagnoz, badań, operacji i chemioterapii. Choroba odebrała mi zwykłą codzienność, edukację i relację z innymi ludźmi. Nie mogę uczęszczać do szkoły w tradycyjny sposób i konieczne było przejście na indywidualny tok nauczania. Mogę kontynuować edukację w warunkach dostosowanych do moich możliwości zdrowotnych, ale to nie to samo, co kontakt z przyjaciółmi...

W tej trudnej drodze na szczęście nie jestem sama. Ogromnym wsparciem jest dla mnie moja najbliższa rodzina. Są przy mnie w najtrudniejszych chwilach, wspierają mnie, dodają sił, kiedy mi samej ich brakuje i pomagają przechodzić przez kolejne etapy leczenie. Ich obecności znaczy dla mnie więcej, niż potrafię opisać to słowami. Ale wiem, jak bardzo przeżywają moją chorobę i jak bardzo chcieliby zobaczyć mnie znowu zdrową i szczęśliwą.

Dlatego z całego serca proszę o pomoc! Nie chcę, żeby choroba odebrała mi przyszłość, zanim zdążę naprawdę zacząć żyć.

Zebrane pieniądze przeznaczę na szersze konsultacje specjalistyczne, rehabilitacje, dojazdy do szpitali, leki oraz inne rzeczy związane z chorobą. Każda złotówka ma dla mnie ogromne znaczenie. A jeżeli nie możesz wesprzeć mnie finansowo, proszę, udostępnij moją zbiórkę, być może dzięki tobie moja historia dotrze do osoby, która będzie mogła mi pomoc.

Dziękuję każdemu, kto zdecyduję się podać mi pomocną dłoń.

Karolina