Apetyt na życie - bez raka

- Co najgorszego może mi zrobić czerniak? Niechętnie, ale będę musiała odejść z tego świata przez niego. A tak fajnie tu jest - dzieci odchowane, patrzymy z mężem, na jakich wspaniałych ludzi wyrosły i cieszymy się, że też mieliśmy w tym swój udział. I co - ot tak, pożegnać się z tym wszystkim? Nie chciałabym...

Kasia zawsze miała na ciele pieprzyków jak gwiazd - całe niebo. Przez lata były niegroźne, oglądane przez lekarzy. Ten nowy pojawił się w 2012 roku na przedramieniu bliżej łokcia. Był inny, miał nieregularny kształ i szybko zaczął ciemnieć. Żaden lekarz nie zwrócił na niego uwagi, a on z pozoru taki mały i niegroźny jak inne, zaczynał uruchamiać mechanizm zniszczenia. 25 listopada 2012 roku był już gotowy, żeby ujawnić swojej żywicielce, z czym do niej przyszedł. Pękł, dokładnie w imieniny Katarzyny. Zaczęła lecieć krew, potem ropa, Kasia poszła do lekarza. A ten polecił go usunąć jak najszybciej, bez szczegółowych badań, bo na jego oko to już był czerniak. I nie pomylił się - w wycinku pobranym 20 grudnia 2012 roku był rak. Kolejna operacja wycięcia skóry wokół pieprzyka odbyła się zaraz po pierwszej, na wszelki wypadek, gdyby czerniak wyszedł za czarną linię znamienia.

Niestety, czerniak wyszedł o wiele dalej, o czym Kasia dowiedziała się 3 tygodnie później - pierwsze przerzuty do węzłów chłonnych. 2013 rok zakończył się na 3 cięciach. Kolejny był bardzo dobry - żadnych złych wiadomości, żadnych operacji. Kasia wróciła do pracy, regularnie się badała. Do wiosny 2015 roku jeszcze jakoś szło to życie z czerniakiem na drugim planie... W maju 2015 roku mąż zabrał Kasię na wycieczkę do Włoch. Było pięknie, romantycznie. Po kilku dniach wycieczki Kasi zaczął rosnąć brzuch - po tygodniu wyglądała jak w 9 miesiącu ciąży. Pewnie wiele osób myślało, że jest w ciąży, po powrocie z Włoch karetka zabrała ją do szpitala ginekologiczno-położniczego na Polną. Na obu jajnikach miała 6-centymetrowe guzy. 4 dni czekania na operację to była istna męka, Kasia nie była w stanie przejść nawet 10 metrów. Lekarz mówił, że w życiu czegoś takiego nie widział. Spuścili z Kasi 10 litrów wody, usunęli wszystkie zaatakowane kobiece miejsca. Została ona - kobieta walcząca o to, żeby rak nie zabrał już nic więcej.

Kasia dostała lek - Zelboraf, który blokuje komórki nowotworowe, żeby się nie namnażały. Lek jest refundowany, spełniała kryteria, więc mogła go dostać za darmo. Od sierpnia 2015 roku bierze 4 tabletki rano i 4 tabletki wieczorem  - i to działa! Poza naturalną depilacją nie ma żadnych skutków ubocznych. Kasia ma nadzieje, że czerniak odejdzie w siną dal, ale to nie takie proste. Zelboraf potrzebuje wsparcia, żeby jego działanie było dłuższe. Od początku 2016 roku do obrotu w Polsce został dopuszczony lek Cotellic, który wydłuża działanie Zelborafu o 100%. Jedyny jego minus to taki, że nie jest refundowany. Kasia kupiła dwa opakowania z oszczędności, zostało jej jeszcze jedno, które starczy na miesiąc.

Chcielibyśmy pomóc Kasi uzbierać pieniądze na całą terapię Cotellicem. Jej mąż nie mógł uwierzyć, że jest lek, a Państwo go nie refunduje. Obdzwonił wszystkie urzędy, NFZ, MZ i nadal jest w szoku - aby Kasia mogła dostawać lek, musi sama go kupić, "skądś" wziąć pieniądze. Lekarz Kasi powiedział tak: "Kupuje pani sobie czas. Jest szansa, że lek najnowszej generacji, Keytruda, będzie w Polsce refundowany."  Keytruda - lek, o którym marzą chorzy na czerniaka, niezwykle skuteczny i niezwykle drogi. Lek, o którym były prezydent USA, Jimmy Carter, publicznie mówi, że pomógł mu pokonać czerniaka! Wierzymy, że z naszą pomocą Kasia kupi tyle czasu, ile potrzebuje, a przy wsparciu Zelborafu i Cotellicu doczeka refundacji Keytrudy.

- W 2015 roku w czerwcu po tej ciężkiej operacji napisałam listę rzeczy, których nie zrobię nigdy. - wspomina Kasia. "Nigdy nie będę na ślubie moich dzieci... nigdy nie będę teściową... nigdy nie poznam mojej synowej... nigdy nie poznam mojego zięcia... nigdy nie będę babcią... nigdy nie poznam moich wnuków... nigdy nie usłyszę ani ich płaczu, ani śmiechu... nigdy nie odbiorę emerytury... nigdy nie pójdę na grzyby, nie położę się na plaży, nie wejdę na szczyt górski, nie polecę samolotem... nigdy nie będę stara." Mogłabym tak wymieniać bez końca, ale najbardziej zależy mi na tym, żeby wykreślić z tej listy pozycje, które są na początku. Bardzo chciałabym zobaczyć, jak moje dzieci zakładają swoje rodziny i są szczęśliwe. Lubię podróżować, ale nie chcę wybierać się jeszcze w tą ostatnią podróż życia. Tak bardzo chcę żyć.