Kewin kontra podwójny wyrok – dystrofia rogówki i zapadająca się klatka piersiowa! Ratuj jego wzrok i oddech!

Mam na imię się Sandra i jestem mamą Kewina. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę musiała prosić o pomoc. Piszę do Was ze ściśniętym sercem, bo mój synek, jeszcze rok temu, w 2024 r., był pełen radości i marzeń. A dziś – zmaga się z chorobą, która odbiera mu beztroskie dzieciństwo i krok po kroku również wzrok.

Gdy Kewin miał 11 lat, zauważyłam, że zaczął mrużyć oczy, tak jak gdyby nie dowidział. Wydawało mi się, że to nic poważnego, ale od tamtej chwili życie naszej rodziny zmieniło się w prawdziwy koszmar. Jeździłam z synem na niezliczone konsultacje, badania i wizyty u specjalistów. Czas mijał, a mój syn coraz gorzej widział. Choroba postępowała w zastraszającym tempie, bardzo agresywnie. Nikt jednak nie potrafił postawić diagnozy – nawet najlepsi, doświadczeni specjaliści! Kewin nie uległ żadnemu wypadkowi, w rodzinie nikt nie miał nigdy tego typu problemów ze wzrokiem.

W końcu lekarze z Łodzi poradzili nam szukać ratunku we Włoszech ze względu na to, że choroba zaczęła postępować w jeszcze szybszym tempie niż do tej pory. Kewinowi grozi całkowita utrata wzroku! Nie mogę na to pozwolić! Specjaliści z Włoch podejrzewają, że Kewin ma dystrofię rogówki. Choroba zwykle dotyka dorosłych, a u mojego dziecka rozwinęła się w niezwykle agresywnej formie. Zrogowacenia na rogówce Kewina są bardzo rozległe, pojawiły się liczne plamy i zmętnienia. Mój syn widzi coraz gorzej – świat staje się dla niego mgłą. Wiemy, że niebawem czekają go liczne zabiegi laserowe, a później nieunikniony przeszczep rogówki.

Nie potrafię opisać, jak bardzo boli mnie widok mojego dziecka, którego życie nagle obróciło się o 180 stopni. Kewin nosi okulary, których wcześniej nie potrzebował, musi podchodzić bardzo blisko, żeby coś zobaczyć. Z dnia na dzień został przeniesiony do innej klasy w szkole – po pięciu latach w tej samej grupie. Tak bardzo płakał, gdy musiał pożegnać kolegów. A ja nie wiedziałam, jak mu to wytłumaczyć… Przecież on nic złego nie zrobił!

To jednak nie koniec problemów zdrowotnych mojego syna. Kewin ma stwierdzoną również poważną deformację klatki piersiowej – jest to tzw. klatka piersiowa szewska. Zapadająca się klatka bardzo utrudnia mu oddychanie i ściska narządy wewnętrzne. Lekarze twierdzą, że konieczna jest operacja wstawienia tytanowego stelaża. Ten zabieg ma się odbyć już w przyszłym roku, z uwagi na wiek Kewina. Im później, tym większe ryzyko. Operacja jest bardzo bolesna i trudna – ale konieczna. Lekarze będą musieli oddzielić żebra, a potem je przyszyć. Po operacji mojego syna czeka nauka wielu czynności zupełnie od nowa: siadanie, oddychanie, kaszlenie. Przez długi czas nie będzie mógł uprawiać sportu… A on tak bardzo kochał pływanie i koszykówkę!

Kewin zdobywał puchary w pływaniu – a przez chorobę jego największa pasja została mu brutalnie odebrana. Pragnął dalej ćwiczyć, by osiągnąć jeszcze większe sukcesy, ale też chciał po prostu zwyczajnego dzieciństwa i zabawy z rówieśnikami. Niestety życie napisało dla niego inny scenariusz. Przed nim długa walka o to, by widzieć świat i móc normalnie oddychać. Wszystkie popołudnia spędzamy na wizytach, badaniach i konsultacjach. Kalendarz pęka w szwach, a cały nasz świat kręci się wokół walki o zdrowie syna.

Leczenie Kewina wymaga częstych wyjazdów do lekarzy w Polsce i we Włoszech, kropli sterydowych, laseroterapii, a w końcu przeszczepu rogówki. Koszty są tak ogromne, że sami nie jesteśmy w stanie ich pokryć. Marzę tylko o tym, by koszmar mojego synka wreszcie się skończył. Żeby mógł biegać, grać w koszykówkę, cieszyć się dzieciństwem – tak jak jego koledzy. Dlatego z całego serca proszę, pomóżcie mi ratować wzrok i zdrowie Kewina! Wierzę, że nie ma rzeczy niemożliwych.

Sandra, mama Kewina