Mój synek ma przerzuty niemal wszędzie ❗️Ratuj małe życie❗️

Jeszcze w listopadzie ubiegłego roku byłam przekonana, że największym problemem mojego synka są nawracające zapalenia spojówek. Mimo leczenia choroba wciąż wracała. Potem zauważyłam, że jedno oczko jest jakby wysunięte do przodu – nie sądziłam wtedy, że patrzę na pierwsze oznaki śmiertelnie groźnej choroby, która w ciągu zaledwie dwóch miesięcy wywróci nasze życie do góry nogami. 

Po badaniach w szpitalu usłyszałam słowa, których żadna mama nie chce nigdy usłyszeć. Moje dziecko jest chore na nowotwór IV stopnia… Jego malutkim ciałem zawładnęła neuroblastoma. Główny guz rósł w nadnerczu, oplatając nerki. Nowotwór dał przerzuty do węzłów chłonnych oraz niemal wszystkich kości, nawet do kręgosłupa i czaszki. Jego problemy z oczkiem okazały się wynikiem przerzutu na kości oczodołu. Pamiętam, jak z nadzieją zapytałam jednego z lekarzy o rokowania: „No przecież Pani sama wszystko rozumie…”, - odparł i spuścił wzrok.

Dziś Kostuś jest w świetnym szpitalu, pod opieką cudownych lekarzy. Za nim sześć cykli chemioterapii, które miały zmniejszyć ogromny guz – miał aż 8 × 6 × 4 cm. Tydzień temu przeszedł operację usunięcia guza. Stał się cud – udało się zachować obie nerki. Teraz czekamy, aż jego mały organizm dojdzie do siebie, bo przed nami kolejny, jeszcze trudniejszy etap.

Kiedy tylko się zregeneruje, lekarze rozpoczną chemioterapię wysokodawkową. To moment, w którym odporność synka spadnie do zera. Każdy, nawet najdrobniejszy wirus czy infekcja, mogą wtedy doprowadzić do najgorszego. Kostuś zostanie zamknięty ze mną w sterylnym boksie. Tam otrzyma przeszczep własnych komórek macierzystych. Potem przejdzie radioterapię i immunoterapię – to jedyna droga, by uratować jego życie.

Tata pracuje po 12 godzin, żeby utrzymać naszą rodzinę i pomóc w walce o synka. Mamy też 11-letnią córeczkę, która bardzo przeżywa chorobę brata. A sam Kostuś? Choć nie ma prawie żadnej zdrowej kości, biega po szpitalnych korytarzach tak, jakby był całkowicie zdrowy, a jego ciało nie toczyło zawziętą walkę o życie. Lekarze mówią o nim „mały wojownik”, a my – z uśmiechem, żartobliwie – „nasz symulant”.

Dziś muszę zwrócić się do Was o pomoc. Leczenie jest długie i wyczerpujące, a każda złotówka przybliża nas do dnia, w którym usłyszymy od lekarzy: „Jest zdrowy”. Proszę, pomóżcie nam uratować naszego synka. Wasze wsparcie to dla nas nadzieja na przyszłość, w której choroba będzie już tylko wspomnieniem.

Mama